Moved!

 

Ik kon de verleiding niet weerstaan: ik heb weer een eigen domein. Deze blog is dus gesloten en voor uw (almost) daily dosis of awesomeness gaat u dus naar sannelith.nl :)

De struisvogel-club

Ik en geld zijn nooit zo'n goede maatjes geweest. Niet dat ik geld niet lief vond, integendeel, maar echt goed met hem omgaan kon ik ook niet. Ik heb nooit echt een gat in mijn hand gehad (maar dat kan ook liggen aan mijn desinteresse voor kleding, schoenen en tassen van ontwerpers), maar mijn bankrekening is nooit in de running geweest voor een AAA-rekening, om maar even in de termen van de huidige crisis te spreken. 

Ik behoorde tot de struisvogel-club. Mijn motto was 'Zolang ik kan pinnen, zal het wel goed zijn'. Prima motto, als je regelmatig je bankrekening checkt. Zodat je weet hoeveel je nog kunt pinnen. Maar die bankrekening checken, dat was een heikel punt. Betalingen deed ik zoveel mogelijk via retro acceptgiro-kaarten. Geen hippe random reader of iPhone-app kon mij er toe verleiden op mijn bankrekening te kijken. Ik was er namelijk doodsbang voor. Ik raakte somber van mijn alsmaar in feloranje afgedrukte negatieve saldo, dus was mijn struisvogel-redenering: 'dan kan ik maar beter niet kijken'. Dat ging vaak goed. 

Vaak ook niet. Een strippenkaart die opeens niet meer te pinnen valt. Of, nog veel genanter, in het kader van 'zuinig aan doen' naar de Aldi gaan, om vervolgens bij de kassa je budget-boodschappen niet meer te kunnen pinnen. Veel hysterische, wanhopige, huilende telefoontjes naar mijn moeder waren daarvan het gevolg. Van al die keren dat mijn moeder mijn bankrekening weer aanvulde, had ze nu ondertussen bij wijze van spreken haar zo gewilde BMW X5 kunnen kopen. Echt, als RTL4 een programma had met de titel 'Help, mijn dochter kan niet met geld omgaan', dan had mijn moeder me daarvoor opgegeven.

Het is niet dat mijn moeder geen pogingen heeft gedaan om mijn uitgavepatroon en struisvogel-politiek te doorbreken. Toen ik afgelopen weekend haar laptop aan het opschonen was, kwam ik verschillende documenten tegen met keurige lijstjes van mijn vaste uitgaven en inkomsten. Dat hield ik dan twee weken vol. Daarna drong de struisvogel-club me weer een lidmaatschap op. Maar nu ik volwassen ben (ja, ik houd er nog steeds aan vast), moet er wat veranderen. Er worden verzekeringen van mijn rekening afgeschreven waarvan ik geen idee heb waarvoor ze zijn. Mensen kunnen gerust mijn bankrekening skimmen, ik zou het niet eens doorhebben. Dit is de laatste maand dat ik studiefinanciering ontvang, hierna moet ik het zelf doen. Ook dan is het wel handig om te weten wat ik iedere maand uitgeef.

Dus zaten mijn moeder en ik donderdagavond voor mijn computer. Het was een interessant schouwspel. Met de handen voor mijn ogen en door de kieren van mijn vingers glurend, keek ik naar mijn saldo. Ik zuchtte. Mijn moeder zuchtte. Keek me vermanend aan. Pakte een schrift en begon heel systematisch een overzicht te maken. Ik keek toe. Ze sprak een paar belerende zinnen. Een paar ja-maar's van mij volgden. Ze sprak me nog wat strenger toe. Ik zag dat het eigenlijk helemaal niet zo dramatisch gesteld was met mijn financiën en dat het toch echt fijner is om te weten wat op je rekening staat. De knop ging om.

Vandaag ging ik aan de slag met Excel. Ik maakte sommetjes, tabellen, lijstjes en ingewikkelde schema's. Ik gebruikte felle kleurtjes, want het moet wel leuk blijven. Ik stelde budgets op, deelde mijn uitgaven in categorieën in en maakte een categorie voor de schrikbarende hoeveelheden sigaretten die ik per maand koop. Misschien helpt het. Starend naar het beeldscherm, wisselend tussen Excel, mijn bankrekening en het schrift, met het puntje van mijn tong uit mijn mond, voelde ik me opeens heel erg volwassen en verstandig. Ik zeg het lidmaatschap bij de struisvogel-club op, waar kan ik me aanmelden voor de responsible-banking club?

The Awesome List: Sunny Tuesday edition

♥ Naar het strand fietsen met een fijne playlist op je ipod en de zon op je gezicht. Op een bankje neerploffen, en met dit uitzicht genieten van een tijdschrift en verse ananas. Lang leve vlakbij het strand wonen.

♥ De teaser-trailer van The Dark Knight Rises. Wat mij betreft mag Nolan nog tien Batman-films maken.

♥ Voor het eerst in mijn leven vrijgezel zijn. Ik ben namelijk een vriendjes-hopper. Maar nu ben ik voor het eerst in mijn leven echt vrij. Geen vriendje, geen vage afspraken, niets. Het is wennen en volgens mij ben ik de meest waardeloze vrijgezel op deze planeet, maar ach, alles valt te leren.

♥ Deze stoel wil ik in mijn volgende woning. Ik kan me niks fijners voorstellen dat in de winter wegkruipen in deze stoel met een boek en thee. En dan wil ik stiekem ook nog deze tafel erbij. Vanwege het jeugdsentiment.

♥ Het album van Jamie Woon 'Mirrorwriting'. Continue op repeat. Omdat het zo verschrikkelijk awesome is.

♥ Fijne adviezen voor als je jezelf even iets minder lief vindt.

♥ De persoon die mij deze roller-sandalen geeft, krijgt mijn eeuwige liefde. En cookies.

♥ Weer opnieuw beginnen met seizoen 1 van Gossip Girl. Het blijft het beste seizoen van de serie. Ik houd van de kleding, de zwarte humor, de bitchiness van Blair... Ik kan het blijven kijken.

♥ Met dit verhaal kaartjes voor Lowlands proberen te winnen.

♥ Een glas met Chupa Chups op tafel.

Nog een wijntje?

Gisteren las ik in een tijdschrift een artikel over drankgebruik bij jonge vrouwen. Een paar meiden moesten een drank-dagboek bijhouden en daar werd dan door een deskundige commentaar opgeleverd. Het was interessant om te lezen hoe erg drank gekoppeld is aan gezelligheid en hoe verschillend de opvatting van de meiden was van de opvatting van de deskundige.

Als tiener dronk ik vrijwel niets. Tijdens een van mijn eerste stapavonden (ik was toen vijftien) sloeg ik vier Bacardi Breezers achterover en was ik meteen dronken. Ik dronk geen bier, geen wijn en slechts heel soms een Passoa of Bacardi Breezer. Naarmate ik ouder werd, dronk ik vaker een wijntje, soms een biertje, maar ik gaf toch de voorkeur aan water. Niet uit ideologische principes, maar omdat ik er nooit zo'n behoefte aan had en ik ook geen leven leidde waarin alcohol vaak voorkwam. Dit veranderde toen ik verhuisde, voor mij een geheel nieuw leven begon en ik nieuwe vrienden en nieuw werk kreeg. Ik heb me nog nooit enig moment verplicht gevoeld om te drinken. Ik wilde het alleen graag. Ik begon bier lekker te vinden, ging twee, drie avonden per week stappen en begon flink te drinken. Acht tot tien drankjes op een stapavond was vrij normaal. Ik leidde een druk sociaal leven waarbij het soms voorkwam dat ik twee a drie weken lang iedere avond wel een of meerdere wijntjes dronk. Drank is leuk, lekker (hal-lo cocktails) en gezellig. Maar drank zorgde ook voor nare dingen. Naast gigantische katers de volgende ochtend, zitten er heel veel calorieën in en zorgde het bij mij voor verschrikkelijke moodswings inclusief gigantische emo-buien. Na een avondje stappen in hysterische huilbuien uitbarsten was niet ongewoon. Net zoals dingen doen of zeggen waar je de volgende dag gigantische spijt van hebt. Been there done that.

Sinds ruim drie maanden drink ik niet meer. Geen druppel. Ik ben stabieler in mijn gedrag, ben ook minder depressief. Ik voel me fitter, ben ruim zes kilo afgevallen en niet meer aangekomen en voel me in het geheel beter. Ik durf best te zeggen dat ik lichtelijk verslaafd was aan alcohol. Misschien niet op de 'ik drink liters wijn thuis in mijn eentje'-manier maar wel op de 'alcohol hoort bij een leuk leven'-manier. Ook kan ik het niet houden bij een wijntje. Ik wil er meteen een paar. En dus ging de knop om. Ik drink geen druppel meer. Soms is er een zwak moment, of kies ik er bewust voor om twee wijntjes te drinken tijdens de vakantie maar ik heb controle. Mijn hele vriendengroep kan om me heen staan met glazen wijn, ik voel me prima met mijn spa rood. Het is lastig, en zeker heb ik mijn momenten dat ik het lekker zou vinden om een wijntje te drinken (bijvoorbeeld bij goed eten), maar ik kan heel goed zonder. En daar ben ik heel erg trots op. 

Hiermee bedoel ik absoluut niet te zeggen dat (veel) alcohol drinken slecht is (trust me, ik ken de terror van de oud-rokers-turned-into-anti-rook-nazi's) of dat ik nooit meer zal drinken (want drank heeft toch een bepaalde gezelligheid en verbondenheid), maar ik weet dat het voor mij op dit moment goed is om het niet te doen. En dat ik het relatief gemakkelijk vol houd, daar ben ik heel trots op.

Barcelona 2011

 

Ik was een keer in Barcelona met een reisgroep, met een vriendje en in mijn eentje. Nu was ik er met mijn moeder. En het was geweldig. Ons hotel was fijn, eindelijk leerde ik hoe de Sagrada er van binnen uitziet (en hoe gaaf het uitzicht is vanaf de - op dit moment - hoogste toren), we beklommen teveel bergen op een dag, we klaagden over het onmenselijk aantal lange gangen en trappen in het metrostation van Passeig de Gracia, we aten heerlijke Spaanse gerechten, voerden fijne gesprekken, leefden ons uit tijdens de rebajas, maakten mee dat mijn tas bijna gejat werd, dronken heel veel Starbucks en genoten van de stad.

Mijn grote liefde heeft me niet teleurgesteld. De sfeer, de mensen, de architectuur, de taal, de zon... allen waren ze zoals ik het me herinnerde. Op het moment dat ik voor de eerste keer uit de metro kom, voel ik me thuis. Ik krijg heimwee zodra ik weer in Nederland land. Het liefst spreek ik de hele dag Spaans, wandel ik door de straten van Barcelona, breng ik avonden door op een terras op het leukste plein van de stad, krijg ik een stijve nek van het omhoog staren naar de prachtige gebouwen en geniet ik van de sfeer. Het is pas de vierde keer dat ik in Barcelona was, maar ik voel me er vertrouwd en thuis. Als ik er ben, voel ik me een Catalaan, geen toerist. Iedere keer als ik vertrek, weet ik: het afscheid is maar voor even, ik kom weer terug.

En nu ben ik terug in het regenachtige, koude Nederland. Gisteravond was ik omringd door mijn liefste vrienden, nu ben ik thuis. Met een dekentje, een dikke trui, sjaal, kaarsen, verwarming aan, fleurige bloemen en heel veel thee. Want het is tenslotte herfst. Daarnaast ben ik niet helemaal fit en heb ik geen tijd om ziek te worden: ik heb volgende week vijf sollicitatiegesprekken. Waarvan twee op een dag. Dus. Dekentjes en verwarming it is.