Barcelona 2011

 

Ik was een keer in Barcelona met een reisgroep, met een vriendje en in mijn eentje. Nu was ik er met mijn moeder. En het was geweldig. Ons hotel was fijn, eindelijk leerde ik hoe de Sagrada er van binnen uitziet (en hoe gaaf het uitzicht is vanaf de - op dit moment - hoogste toren), we beklommen teveel bergen op een dag, we klaagden over het onmenselijk aantal lange gangen en trappen in het metrostation van Passeig de Gracia, we aten heerlijke Spaanse gerechten, voerden fijne gesprekken, leefden ons uit tijdens de rebajas, maakten mee dat mijn tas bijna gejat werd, dronken heel veel Starbucks en genoten van de stad.

Mijn grote liefde heeft me niet teleurgesteld. De sfeer, de mensen, de architectuur, de taal, de zon... allen waren ze zoals ik het me herinnerde. Op het moment dat ik voor de eerste keer uit de metro kom, voel ik me thuis. Ik krijg heimwee zodra ik weer in Nederland land. Het liefst spreek ik de hele dag Spaans, wandel ik door de straten van Barcelona, breng ik avonden door op een terras op het leukste plein van de stad, krijg ik een stijve nek van het omhoog staren naar de prachtige gebouwen en geniet ik van de sfeer. Het is pas de vierde keer dat ik in Barcelona was, maar ik voel me er vertrouwd en thuis. Als ik er ben, voel ik me een Catalaan, geen toerist. Iedere keer als ik vertrek, weet ik: het afscheid is maar voor even, ik kom weer terug.

En nu ben ik terug in het regenachtige, koude Nederland. Gisteravond was ik omringd door mijn liefste vrienden, nu ben ik thuis. Met een dekentje, een dikke trui, sjaal, kaarsen, verwarming aan, fleurige bloemen en heel veel thee. Want het is tenslotte herfst. Daarnaast ben ik niet helemaal fit en heb ik geen tijd om ziek te worden: ik heb volgende week vijf sollicitatiegesprekken. Waarvan twee op een dag. Dus. Dekentjes en verwarming it is.

Mischief Managed

 

Het is vakantieweek nummer vier. Je heb geen afspraken maar alle vrijheid om te doen wat je wilt. Je weet dat je er ooit aan zult moeten geloven, maar wilt het moment zo ver mogelijk uitstellen. Omdat het daarna echt voorbij is, echt afgelopen. Er komt nooit meer een nieuw boek, nooit meer een film met de school waar je altijd op had willen zitten. Als het dan echt afgelopen moet zijn, dan doen we het ook goed. Dus zat ik woensdagmiddag in de bioscoop met een awesome 3D-bril op mijn neus te kijken naar de verfilming van een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb: Harry Potter and the Deathly Hallows Part II.

Ik lachte om de absurde Nederlandse vertaling van bepaalde woorden ('gruzielementen', hoe komen ze erop?), ik kreeg kippenvel van Ralph Fienne's vertolking van Voldemort, bedacht me nog maar eens dat die Weasley-twins goed opgedroogd zijn, genoot van Alan Rickman, huilde om de doden en keek met open mond naar de prachtige effecten en cinematografie. Ik ben opgegroeid met de boeken, ik heb ze vrijwel allemaal minstens tien keer gelezen, maar ik ben nooit fan geweest van de films. Totdat mr. David Yates aan het roer kwam en hij de beste boeken van de serie ging verfilmen. Just awe-some. En nu is het voorbij. Nooit meer een nieuw boek, nooit meer een nieuwe film. Dus zit er niets anders op dan maar weer opnieuw te beginnen met de Philosopher's Stone te lezen, en de dvd-box te kopen. Gelukkig heb ik nog een paar weken vakantie.

Op het sollicitatiegebied is het van een hel in een redelijk normaal iets veranderd. Vandaag had ik een sollicitatiegesprek wat erg goed ging en halverwege het gesprek kreeg ik al te horen dat ik door ben naar de tweede ronde. Ook werd ik vandaag door twee andere bedrijven uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Dus misschien is er toch nog hoop.

Sollicitatiehel

En dan ben je afgestudeerd. Helaas is de DUO geen suikeroom en stopt na augustus mijn lening. Mag ook wel na zeven jaar studeren en een studieschuld waar je eerder Hallelujah dan U tegen zegt. Maar zonder geld en met een torenhoge schuld, wordt het tijd dat er geld op die bankrekening komt. Welkom in de Sollicitatiehel.

Er is namelijk een probleem: er zijn geen vacatures. Niets, noppes, nada. Ok, laat ik specifieker zijn: er zijn bergen met vacatures, alleen niets waar ik met mijn opleiding in terecht kan. Bedankt voor de geweldige, onjuiste voorlichting lieve docenten. Bij een vacature in mijn vakgebied weet ik zeker dat ik een voorsprong heb op andere kandidaten, maar dan moet die vacature er wel zijn. En aangezien ik wil voorkomen dat ik in september in de 'hiermee kan ik mijn vaste lasten niet eens betalen'-bijstand beland, solliciteer ik me dus een slag in de rondte. Van de twee kantoren waar ik heel erg graag wilde werken en waarnaar ik dus een open sollicitatie stuurde, ontving ik een afwijzingsbrief. Auch.

Ik vind solliciteren niet echt leuk, niemand waarschijnlijk. Dat er geen vacatures zijn, motiveert niet echt. Nu zijn er wel andere opties, maar daar denk ik nog even liever niet aan: 

• Mijn zoekgebied verbreden: ik weet dat er wat vacatures zijn in bijvoorbeeld Rotterdam, het zuiden van het land en het oosten. Maar dat betekent dat ik of iedere dag te ver moet reizen of moet verhuizen. Hoewel dit idee me soms best aanspreekt, is het niet echt een optie, want ik ben toch wel erg verliefd op de Randstad en mijn vriendjes en vriendinnetjes die hier wonen.
• In een ander vakgebied solliciteren: op sommige kantoren is dit geen probleem, omdat er een brede kennis van je wordt verwacht. Maar op de meeste kantoren wordt je opgeleid tot specialist. En probeer dan maar eens met je specialistische opleiding te verkopen aan zo'n kantoor dat je in een praktijkgroep wilt werken die totaal niets met je opleiding te maken heeft en waarvan je de laatste keer een vak volgde in je tweede jaar.
• Mijn ziel verkopen aan de Zuidas: op de Zuidas liggen de banen voor het oprapen. En krijg je er ook nog een vet salaris bij. Daarvoor moet je wel je ziel en je sociale leven inleveren. Kleine ruil. Er worden veel mensen aangenomen maar het is vechten naar de top. Met een kleine moeite wordt je na je drie-jarige opleiding ontslagen. Je maakt dagen van negen tot negen, een paar nachten en ieder weekend minstens een dag werken is standaard. Je collega's zijn je sociale leven, maar evengoed je vijanden. Is het echt zo erg? Ja, lees de ZoZuidas-blog maar. Van de andere kant werk je dan wel in de top van de advocatuur, verdien je fantastisch en krijg je een fantastische opleiding. Maar toch: alleen in geval van nood zou ik hier gaan solliciteren.

Dus. Voordat ik over deze opties moet gaan nadenken, stuur ik iedere dag minstens twee open sollicitaties de deur uit, duim ik heel hard voor mezelf en zoek ik me rot op vacaturesites. En denk ik stiekem na over Arnhem. Want ach, wie weet.