Zondagen

 

Mijn soundtrack van dit moment.

Ik heb mijn hele leven al een hekel aan zondagen gehad. Op vrijdagavond en zaterdag ervaar je nog de fijnheid van het weekend, op zondag kwam wat mij betreft de maandag veel te dichtbij. De zaterdagen bracht ik vanaf mijn negende door op de manege en later in een winkel, en daarmee was zondag automatisch de dag voor bergen huiswerk. Zelfs toen ik ging studeren, bleef ik zondagen vervelende dagen vinden. Vanaf het moment dat ik enkele maanden geleden een depressie ontwikkelde (die overigens hard aan het minderen is; het gaat goed met me), werden de zondagen pas echt dramatisch. Vaak in combinatie met een geweldige zaterdagavond met de nodige drank, veranderden zondagen in een ware hel. Mijn depressie was dan op zijn ergst inclusief urenlange huilbuien, woedeaanvallen, minderwaardigheidscomplexen en andere vervelende dingen. Volgens mijn psychologe heeft dit ermee te maken dat zondagen vaak uitzichtloze dagen zijn waarop mensen vaak geen plannen maken, zich zorgen maken om de maandag en geen vrienden om zich heen hebben. 

Na een paar maanden dit drama meegemaakt te hebben, begon ik het redelijk zat te worden. Een depressie wordt gevoed door negatieve gedachten en de angst voor de zondag ontwikkelde zich iedere week dan weer tot een drama. De eerste stap - al had dit niet alleen met de zondag te maken - was stoppen met drinken. Hoewel ik soms nog vals speel en 'onder begeleiding' (mijn moeder, beste vriendin of vriend) een drankje neem, ben ik in principe al ruim twee maanden gestopt met alcohol drinken. Het is moeilijk, ik mis het maar ik merk ook dat het veel beter voor me is. Zowel lichamelijk (hallo platte buik) als geestelijk. Ik ben stabieler. Maar ik ben er gevoelig voor; heel gevoelig. Gelukkig heb ik sterke mensen om me heen die ik kan bellen als de fles Amaretto toch wel erg verleidelijk is, of die gewoon weigeren iets anders dan Spa Rood voor me te halen aan de bar. Het is niet de bedoeling dat ik nooit meer drink, maar voor nu is het goed.

De tweede stap is zorgen dat mijn zondag gevuld is. Ik ga minder stappen, ben dus vroeger wakker en heb dus een nog langere dag in het vooruitzicht. Ik maak nu (en dat doe ik voor iedere dag, om dezelfde reden) de avond ervoor een planning (advies van Eva). Hij is niet strak maar hij geeft me structuur. Ik mag best plannen dat ik de hele dag films mag kijken in bed, maar dan weet ik dat ik dat 'moet' doen. Geen planning zorgt voor uitzichtloze zondagen en dat is de grote valkuil. Ik merk dat nu ik dit ook doordeweeks doe, ik nog niet vervallen ben in eindeloze dagen surfen op het internet zonder enig doel. Ik doe dingen, sommige nuttig, andere minder. Ik ga gerust een hele dag naar musea, maar dat plan ik wel, inclusief vertrektijd. It may sound neurotic, maar ik krijg dingen gedaan, mijn to-do lijst krimpt echt. En dat geeft veel meer voldoening.

Terug naar de zondagen. Gisteren plande ik een filmdag voor mezelf. Ik keek twee films en toen was het pas elf uur 's ochtends. Ik werd onrustig, maar op een goede manier. En dus plande ik in mijn hoofd een nieuwe dag, die een van de fijnste (zon)dagen in tijden bleek te worden. Ik trakteerde mezelf op een lunch in een vrijwel lege Bagel & Beans en las allerlei tijdschriften uit hun tijdschriftenrek. Ik bezocht twee musea in mijn eigen stad en praatte met de oude vrouwtjes die achter de balie zaten. 's Avonds wilde ik naar de nieuwe bioscoop gaan, maar ik had nog tijd over. Dus wandelde ik. Langs het water, door het gras. Met mijn soundtrack en de zon op mijn gezicht. Een telefoontje later en ik zat op het terras met een van mijn beste vrienden. In mijn eentje naar de bioscoop gaan veranderde in pizza eten en een spontane 'we pakken nu de trein en gaan naar een festival'-date met said friend. Ik ben mijn talent voor spontane acties toch nog niet verloren en mijn vermogen om te genieten van dingen begint weer terug te komen. I love it.

What doesn't kill you, makes you stronger

Ik woon nu dus tijdelijk bij mijn moeder. Het voldoet hier aan de drie pedagogische R's (rust, reinheid - in mijn huis heb je op dit moment een zaklamp en een zeis nodig -, en regelmaat), ik heb iemand met wie ik kan praten en die in tijden van paniek kan relativeren en het leven is gewoon even heel gemakkelijk hier. Al komt dat uiteraard niet vanzelf, ik moet er ook hard voor werken. Naast dat ik iedere dag keihard zit te werken aan mijn scriptie en andere studieopdrachten (want ondanks alles is het nog steeds mijn missie om over een maand af te studeren), moet ik ook goed voor mezelf zorgen, iets dat ik in mijn eigen huis compleet vergat.

Thuis at ik vrijwel niet, of in ieder geval heel slecht. Koken deed ik niet meer voor mezelf en eigenlijk vond ik eten helemaal niet nodig. Ik heb al mijn hele leven lang een haat-liefde verhouding met eten. Ik probeer het op dit moment om te zetten naar een liefde-verhouding. Hoewel ik nog mijn momenten heb dat ik obsessief calorieën tel, eet ik nu wel gezonder en voedzamer dan ik in maanden heb gedaan. Een maaltijd overslaan is geen optie omdat mijn moeder iedere middag komt lunchen en we gezamenlijk avondeten. Ik moet nog steeds opletten dat ik genoeg calorieën en voedingsstoffen binnenkrijg, maar ik kom er wel. Ik mag in principe ook voorlopig geen alcohol meer drinken, en eigenlijk bevalt me dat prima. Ik kan gemakkelijk met mijn flesje water in een groep vol dronken mensen staan. Ik had het niet van mezelf verwacht, omdat ik altijd erg veel dronk, maar ik ben er trots op. Ook ben ik drastisch geminderd met roken.

Ook ben ik weer met sporten begonnen. Thuis deed ik vrijwel niets meer aan sport. Fitness is onbetaalbaar (helaas zitten er in mijn stad geen goedkope sportscholen) en door blessures waren andere sporten geen optie. Hardlopen betekende ook nog eens dat ik de straat op moest en dat deed ik ook liever niet. Hier is er echter veel meer ruimte. Ik ken hier geen mensen, wat de drempel om de straat op te gaan een stuk lager maakt. Ik heb mijn trainingsprogramma weer opgepakt en probeer drie keer per week te rennen. Daarnaast ga ik een of twee keer per week zwemmen. Hoewel ik van hardlopen niet kan ontspannen, is zwemmen het fijnste dat er is. En daarmee overwin ik ook langzaam mijn watervrees. Nog een pluspunt. Ik geef toe dat ik ook vooral sport om af te vallen, maar ik merk dat het ook goed is voor mijn doorzettingsvermogen, conditie en het gevoel dat ik weer iets bereikt heb.

Dan hebben we nog het emotie-gedeelte. Ik heb sinds kort gemerkt dat ik ontzettend gevoelig ben voor emoties van anderen. In een groep zijn, maakt me doodmoe omdat ik van iedereen emoties overneem. Heel vermoeiend. Ik wil nu absoluut niet claimen dat ik een of ander zweverig persoon ben. Het blijkt namelijk dat het een afweerreactie van mijn lichaam is: "Dit is nu even teveel, neem afstand." Na drie uur Koninginnedag was ik dan ook doodziek. Een treinreis is doodvermoeiend, om maar niet te spreken van colleges. Maar het grootste nadeel is dat ik vrijwel geen boeken meer kan lezen of series of films kan kijken. Emoties neem ik over, met het resultaat dat ik na het lezen van een paar pagina's in een boek doodmoe kan zijn of huilbuien krijg na het kijken van een aflevering van mijn favoriete serie. Nu duik ik dus in de boekenkast vol met mijn boeken van vroeger en lees ik kinderboeken. Of simpele chicklits. Gelukkig kwam ik deze post tegen op galadarling.com en staat mijn computer nu vol met films als Clueless, 10 Things I Hate About You, How To Lose A Guy In 10 Days, Bring It On en, my personal favorite What Happens In Vegas. Films dus waar ik vrolijk van word. 

Langzaam klim ik omhoog uit het depressieve dal. Ik kom er wel. Alleen, ik leef wel met de wetenschap dat ik dit waarschijnlijk voor de rest van mijn leven iedere drie tot vijf jaar weer opnieuw zal moeten meemaken. Het zij zo, daar is nu eenmaal niets aan te doen. Maar ik weet nu wel hoe ik er tegen moet vechten. Ik heb mijn (hele) slechte dagen, ik heb geweldige dagen. Ik draag de wetenschap dat ik geweldige vriendjes en vriendinnetjes heb, een heel fijn thuis waar ik altijd op terug kan vallen en de kracht en de wijsheid om er - met een beetje hulp - tegen te vechten. And what doesn't kill you, makes you stronger.

Let me take you home

Ik houd van op mezelf wonen; van de vrijheid. Ik vind het heerlijk om mijn eigen huisje in de binnenstad van de leukste stad van Nederland te hebben, om het in te richten naar mijn smaak, om te genieten van mijn dakterras. Maar soms gaat het even helemaal niet goed. Beter gezegd: dan gaat het gewoon even verschrikkelijk slecht. En dan is het heel fijn om een back-up te hebben, mijn oude thuis. En daarom bivakkeer ik nu voor onbepaalde tijd bij mijn moeder.

Daar heb ik rust, regelmaat. Niet de drukte van de stad, maar de rust van de provincie. Met veel ruimte om in alle rust hard te lopen, met mijn hondje te gaan wandelen en, heel belangrijk, een fijne omgeving om aan mijn scriptie te werken die heel veel aandacht eist die ik hem niet kan geven. Ik krijg mijn rust in een heerlijk bed, ik hoef aan niets te denken, ik kijk uit op een geweldige tuin, ga op bezoek bij mijn oma en heb fijne gesprekken met mijn moeder die speciaal voor mij iedere middag naar huis komt om te lunchen. 

Ik heb in de Randstad mijn huis, maar ben nu even echt thuis.