Nog een wijntje?

Gisteren las ik in een tijdschrift een artikel over drankgebruik bij jonge vrouwen. Een paar meiden moesten een drank-dagboek bijhouden en daar werd dan door een deskundige commentaar opgeleverd. Het was interessant om te lezen hoe erg drank gekoppeld is aan gezelligheid en hoe verschillend de opvatting van de meiden was van de opvatting van de deskundige.

Als tiener dronk ik vrijwel niets. Tijdens een van mijn eerste stapavonden (ik was toen vijftien) sloeg ik vier Bacardi Breezers achterover en was ik meteen dronken. Ik dronk geen bier, geen wijn en slechts heel soms een Passoa of Bacardi Breezer. Naarmate ik ouder werd, dronk ik vaker een wijntje, soms een biertje, maar ik gaf toch de voorkeur aan water. Niet uit ideologische principes, maar omdat ik er nooit zo'n behoefte aan had en ik ook geen leven leidde waarin alcohol vaak voorkwam. Dit veranderde toen ik verhuisde, voor mij een geheel nieuw leven begon en ik nieuwe vrienden en nieuw werk kreeg. Ik heb me nog nooit enig moment verplicht gevoeld om te drinken. Ik wilde het alleen graag. Ik begon bier lekker te vinden, ging twee, drie avonden per week stappen en begon flink te drinken. Acht tot tien drankjes op een stapavond was vrij normaal. Ik leidde een druk sociaal leven waarbij het soms voorkwam dat ik twee a drie weken lang iedere avond wel een of meerdere wijntjes dronk. Drank is leuk, lekker (hal-lo cocktails) en gezellig. Maar drank zorgde ook voor nare dingen. Naast gigantische katers de volgende ochtend, zitten er heel veel calorieën in en zorgde het bij mij voor verschrikkelijke moodswings inclusief gigantische emo-buien. Na een avondje stappen in hysterische huilbuien uitbarsten was niet ongewoon. Net zoals dingen doen of zeggen waar je de volgende dag gigantische spijt van hebt. Been there done that.

Sinds ruim drie maanden drink ik niet meer. Geen druppel. Ik ben stabieler in mijn gedrag, ben ook minder depressief. Ik voel me fitter, ben ruim zes kilo afgevallen en niet meer aangekomen en voel me in het geheel beter. Ik durf best te zeggen dat ik lichtelijk verslaafd was aan alcohol. Misschien niet op de 'ik drink liters wijn thuis in mijn eentje'-manier maar wel op de 'alcohol hoort bij een leuk leven'-manier. Ook kan ik het niet houden bij een wijntje. Ik wil er meteen een paar. En dus ging de knop om. Ik drink geen druppel meer. Soms is er een zwak moment, of kies ik er bewust voor om twee wijntjes te drinken tijdens de vakantie maar ik heb controle. Mijn hele vriendengroep kan om me heen staan met glazen wijn, ik voel me prima met mijn spa rood. Het is lastig, en zeker heb ik mijn momenten dat ik het lekker zou vinden om een wijntje te drinken (bijvoorbeeld bij goed eten), maar ik kan heel goed zonder. En daar ben ik heel erg trots op. 

Hiermee bedoel ik absoluut niet te zeggen dat (veel) alcohol drinken slecht is (trust me, ik ken de terror van de oud-rokers-turned-into-anti-rook-nazi's) of dat ik nooit meer zal drinken (want drank heeft toch een bepaalde gezelligheid en verbondenheid), maar ik weet dat het voor mij op dit moment goed is om het niet te doen. En dat ik het relatief gemakkelijk vol houd, daar ben ik heel trots op.

Barcelona 2011

 

Ik was een keer in Barcelona met een reisgroep, met een vriendje en in mijn eentje. Nu was ik er met mijn moeder. En het was geweldig. Ons hotel was fijn, eindelijk leerde ik hoe de Sagrada er van binnen uitziet (en hoe gaaf het uitzicht is vanaf de - op dit moment - hoogste toren), we beklommen teveel bergen op een dag, we klaagden over het onmenselijk aantal lange gangen en trappen in het metrostation van Passeig de Gracia, we aten heerlijke Spaanse gerechten, voerden fijne gesprekken, leefden ons uit tijdens de rebajas, maakten mee dat mijn tas bijna gejat werd, dronken heel veel Starbucks en genoten van de stad.

Mijn grote liefde heeft me niet teleurgesteld. De sfeer, de mensen, de architectuur, de taal, de zon... allen waren ze zoals ik het me herinnerde. Op het moment dat ik voor de eerste keer uit de metro kom, voel ik me thuis. Ik krijg heimwee zodra ik weer in Nederland land. Het liefst spreek ik de hele dag Spaans, wandel ik door de straten van Barcelona, breng ik avonden door op een terras op het leukste plein van de stad, krijg ik een stijve nek van het omhoog staren naar de prachtige gebouwen en geniet ik van de sfeer. Het is pas de vierde keer dat ik in Barcelona was, maar ik voel me er vertrouwd en thuis. Als ik er ben, voel ik me een Catalaan, geen toerist. Iedere keer als ik vertrek, weet ik: het afscheid is maar voor even, ik kom weer terug.

En nu ben ik terug in het regenachtige, koude Nederland. Gisteravond was ik omringd door mijn liefste vrienden, nu ben ik thuis. Met een dekentje, een dikke trui, sjaal, kaarsen, verwarming aan, fleurige bloemen en heel veel thee. Want het is tenslotte herfst. Daarnaast ben ik niet helemaal fit en heb ik geen tijd om ziek te worden: ik heb volgende week vijf sollicitatiegesprekken. Waarvan twee op een dag. Dus. Dekentjes en verwarming it is.

The Awesome List: Rain in July Edition

♥ Een van je beste vriendinnetjes weer na maanden zien en merken dat het niet uitmaakt hoe lang je elkaar niet ziet. We praatten, lachten, aten ons helemaal misselijk aan snoep en besloten dat je ook dronken kunt worden van Jip&Janneke bubbelsap in combinatie met veel kleurstoffen en suiker. Ik had haar gemist en ik het voelt toch beter, wetende dat ze weer in Nederland is.

♥ Plannen maken voor een nieuwe tattoo gebaseerd op dit verhaal en al blij naar je pols staren, wetende dat daar over niet al te lange tijd een mooie versiering zit.

♥ Een fijne playlist in je iPod hebben met onder andere Brooklyn van Woodkid; Skinny Love van Birdy; Welcome Home Son van Radical Face en Two Against One van Danger Mouse.

♥ Genieten van de schattigste ruzie ooit.

♥ Ontbijten met pannenkoeken en iedere dag een halve meloen eten.

♥ De nieuwe albums van Bon Iver en Incubus (spotify-links).

♥ Terwijl het buiten koud is en regent, alle Harry Potter films weer opnieuw kijken met een dekentje en een grote mok choco. Om het ultieme wintergevoel te creëren in juli.

♥ Extreme Couponing. Recensiekoning schreef er al over en sinds vandaag ben ik ook geobsedeerd. Extreme Couponing, een programma op de nieuwe zender TLC over geschifte Amerikaanse huisvrouwen die thuis meer producten hebben dan de gemiddelde Albert Heijn bij jou om de hoek. Waarom? Omdat ze zo goedkoop mogelijk boodschappen willen doen. In Nederland is dit niet voor te stellen, maar in de VS is het mogelijk om voor 640 euro aan boodschappen maar 6 euro te betalen door effectief om te gaan met kortingsbonnen. Ik heb met een open mond van verbazing zitten kijken.

♥ Mijn kast volstouwen met boeken zodat ik genoeg keuze heb, nadat ik het huidige boek uit heb. Ik lees op dit moment het prachtige 'Het Bloed in onze Aderen' dat zich - uiteraard - in Spanje afspeelt. Maar ondertussen wachten onder andere 'Ontbijten met Socrates', 'Mama Tandoori', 'Marktdag in Guernica' en 'Operatie Mossad' nog op me. En ik zeg ook geen nee tegen het weer opnieuw lezen van 'Bal Masque', 'Stad der Wonderen' en alle Harry Potter boeken.

♥ Mezelf voornemen dat ik in mijn nieuwe huis een bednis neem. Hoe dan ook.

♥ De nieuwe posters voor The Three Musketeers: heerlijk camp! Het kapsel van Orlando Bloom kan niet hilarischer, de musketiers zijn knap, Logan Lerman die D'Artagnan een meisje laat lijken en de altijd geweldige Christoph Waltz als mijn favoriete karakter uit het verhaal: Richelieu. Me likes.

♥ Maandag in het vliegtuig stappen naar de mooiste stad ter wereld: Barcelona. Anderhalf jaar geleden was ik er voor het laatst (en maakte ik een van de belangrijkste en meest inspirerende 'reizen' van mijn leven) dus het werd tijd dat ik weer terug ging naar mijn grote liefde. Maar deze keer ga ik niet alleen, ik ga met mijn moeder! Zij is nog nooit in Barcelona geweest en het is ruim twintig jaar geleden dat we voor het laatst samen op vakantie gingen. Toen ik nog een ukkie was, nam ze me vaker een week mee naar Noordwijk en Zeeland, maar een buitenlandse vakantie hebben we nog nooit gedaan. Maar hoe dan ook, ik ga terug naar mijn grote liefde en ik had niet blijer kunnen zijn.

Ik ontdekte trouwens de geweldig leuke site Cityzapper, waarop heel veel tips zijn te vinden over tientallen steden. Je kunt zelf de tips selecteren die jou interessant lijken en uiteindelijk in de vorm van een .pdf-boek naar je laten mailen, inclusief kleine kaart per locatie. Erg leuk!

Mischief Managed

 

Het is vakantieweek nummer vier. Je heb geen afspraken maar alle vrijheid om te doen wat je wilt. Je weet dat je er ooit aan zult moeten geloven, maar wilt het moment zo ver mogelijk uitstellen. Omdat het daarna echt voorbij is, echt afgelopen. Er komt nooit meer een nieuw boek, nooit meer een film met de school waar je altijd op had willen zitten. Als het dan echt afgelopen moet zijn, dan doen we het ook goed. Dus zat ik woensdagmiddag in de bioscoop met een awesome 3D-bril op mijn neus te kijken naar de verfilming van een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb: Harry Potter and the Deathly Hallows Part II.

Ik lachte om de absurde Nederlandse vertaling van bepaalde woorden ('gruzielementen', hoe komen ze erop?), ik kreeg kippenvel van Ralph Fienne's vertolking van Voldemort, bedacht me nog maar eens dat die Weasley-twins goed opgedroogd zijn, genoot van Alan Rickman, huilde om de doden en keek met open mond naar de prachtige effecten en cinematografie. Ik ben opgegroeid met de boeken, ik heb ze vrijwel allemaal minstens tien keer gelezen, maar ik ben nooit fan geweest van de films. Totdat mr. David Yates aan het roer kwam en hij de beste boeken van de serie ging verfilmen. Just awe-some. En nu is het voorbij. Nooit meer een nieuw boek, nooit meer een nieuwe film. Dus zit er niets anders op dan maar weer opnieuw te beginnen met de Philosopher's Stone te lezen, en de dvd-box te kopen. Gelukkig heb ik nog een paar weken vakantie.

Op het sollicitatiegebied is het van een hel in een redelijk normaal iets veranderd. Vandaag had ik een sollicitatiegesprek wat erg goed ging en halverwege het gesprek kreeg ik al te horen dat ik door ben naar de tweede ronde. Ook werd ik vandaag door twee andere bedrijven uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Dus misschien is er toch nog hoop.

Zondagen

 

Mijn soundtrack van dit moment.

Ik heb mijn hele leven al een hekel aan zondagen gehad. Op vrijdagavond en zaterdag ervaar je nog de fijnheid van het weekend, op zondag kwam wat mij betreft de maandag veel te dichtbij. De zaterdagen bracht ik vanaf mijn negende door op de manege en later in een winkel, en daarmee was zondag automatisch de dag voor bergen huiswerk. Zelfs toen ik ging studeren, bleef ik zondagen vervelende dagen vinden. Vanaf het moment dat ik enkele maanden geleden een depressie ontwikkelde (die overigens hard aan het minderen is; het gaat goed met me), werden de zondagen pas echt dramatisch. Vaak in combinatie met een geweldige zaterdagavond met de nodige drank, veranderden zondagen in een ware hel. Mijn depressie was dan op zijn ergst inclusief urenlange huilbuien, woedeaanvallen, minderwaardigheidscomplexen en andere vervelende dingen. Volgens mijn psychologe heeft dit ermee te maken dat zondagen vaak uitzichtloze dagen zijn waarop mensen vaak geen plannen maken, zich zorgen maken om de maandag en geen vrienden om zich heen hebben. 

Na een paar maanden dit drama meegemaakt te hebben, begon ik het redelijk zat te worden. Een depressie wordt gevoed door negatieve gedachten en de angst voor de zondag ontwikkelde zich iedere week dan weer tot een drama. De eerste stap - al had dit niet alleen met de zondag te maken - was stoppen met drinken. Hoewel ik soms nog vals speel en 'onder begeleiding' (mijn moeder, beste vriendin of vriend) een drankje neem, ben ik in principe al ruim twee maanden gestopt met alcohol drinken. Het is moeilijk, ik mis het maar ik merk ook dat het veel beter voor me is. Zowel lichamelijk (hallo platte buik) als geestelijk. Ik ben stabieler. Maar ik ben er gevoelig voor; heel gevoelig. Gelukkig heb ik sterke mensen om me heen die ik kan bellen als de fles Amaretto toch wel erg verleidelijk is, of die gewoon weigeren iets anders dan Spa Rood voor me te halen aan de bar. Het is niet de bedoeling dat ik nooit meer drink, maar voor nu is het goed.

De tweede stap is zorgen dat mijn zondag gevuld is. Ik ga minder stappen, ben dus vroeger wakker en heb dus een nog langere dag in het vooruitzicht. Ik maak nu (en dat doe ik voor iedere dag, om dezelfde reden) de avond ervoor een planning (advies van Eva). Hij is niet strak maar hij geeft me structuur. Ik mag best plannen dat ik de hele dag films mag kijken in bed, maar dan weet ik dat ik dat 'moet' doen. Geen planning zorgt voor uitzichtloze zondagen en dat is de grote valkuil. Ik merk dat nu ik dit ook doordeweeks doe, ik nog niet vervallen ben in eindeloze dagen surfen op het internet zonder enig doel. Ik doe dingen, sommige nuttig, andere minder. Ik ga gerust een hele dag naar musea, maar dat plan ik wel, inclusief vertrektijd. It may sound neurotic, maar ik krijg dingen gedaan, mijn to-do lijst krimpt echt. En dat geeft veel meer voldoening.

Terug naar de zondagen. Gisteren plande ik een filmdag voor mezelf. Ik keek twee films en toen was het pas elf uur 's ochtends. Ik werd onrustig, maar op een goede manier. En dus plande ik in mijn hoofd een nieuwe dag, die een van de fijnste (zon)dagen in tijden bleek te worden. Ik trakteerde mezelf op een lunch in een vrijwel lege Bagel & Beans en las allerlei tijdschriften uit hun tijdschriftenrek. Ik bezocht twee musea in mijn eigen stad en praatte met de oude vrouwtjes die achter de balie zaten. 's Avonds wilde ik naar de nieuwe bioscoop gaan, maar ik had nog tijd over. Dus wandelde ik. Langs het water, door het gras. Met mijn soundtrack en de zon op mijn gezicht. Een telefoontje later en ik zat op het terras met een van mijn beste vrienden. In mijn eentje naar de bioscoop gaan veranderde in pizza eten en een spontane 'we pakken nu de trein en gaan naar een festival'-date met said friend. Ik ben mijn talent voor spontane acties toch nog niet verloren en mijn vermogen om te genieten van dingen begint weer terug te komen. I love it.

Sollicitatiehel

En dan ben je afgestudeerd. Helaas is de DUO geen suikeroom en stopt na augustus mijn lening. Mag ook wel na zeven jaar studeren en een studieschuld waar je eerder Hallelujah dan U tegen zegt. Maar zonder geld en met een torenhoge schuld, wordt het tijd dat er geld op die bankrekening komt. Welkom in de Sollicitatiehel.

Er is namelijk een probleem: er zijn geen vacatures. Niets, noppes, nada. Ok, laat ik specifieker zijn: er zijn bergen met vacatures, alleen niets waar ik met mijn opleiding in terecht kan. Bedankt voor de geweldige, onjuiste voorlichting lieve docenten. Bij een vacature in mijn vakgebied weet ik zeker dat ik een voorsprong heb op andere kandidaten, maar dan moet die vacature er wel zijn. En aangezien ik wil voorkomen dat ik in september in de 'hiermee kan ik mijn vaste lasten niet eens betalen'-bijstand beland, solliciteer ik me dus een slag in de rondte. Van de twee kantoren waar ik heel erg graag wilde werken en waarnaar ik dus een open sollicitatie stuurde, ontving ik een afwijzingsbrief. Auch.

Ik vind solliciteren niet echt leuk, niemand waarschijnlijk. Dat er geen vacatures zijn, motiveert niet echt. Nu zijn er wel andere opties, maar daar denk ik nog even liever niet aan: 

• Mijn zoekgebied verbreden: ik weet dat er wat vacatures zijn in bijvoorbeeld Rotterdam, het zuiden van het land en het oosten. Maar dat betekent dat ik of iedere dag te ver moet reizen of moet verhuizen. Hoewel dit idee me soms best aanspreekt, is het niet echt een optie, want ik ben toch wel erg verliefd op de Randstad en mijn vriendjes en vriendinnetjes die hier wonen.
• In een ander vakgebied solliciteren: op sommige kantoren is dit geen probleem, omdat er een brede kennis van je wordt verwacht. Maar op de meeste kantoren wordt je opgeleid tot specialist. En probeer dan maar eens met je specialistische opleiding te verkopen aan zo'n kantoor dat je in een praktijkgroep wilt werken die totaal niets met je opleiding te maken heeft en waarvan je de laatste keer een vak volgde in je tweede jaar.
• Mijn ziel verkopen aan de Zuidas: op de Zuidas liggen de banen voor het oprapen. En krijg je er ook nog een vet salaris bij. Daarvoor moet je wel je ziel en je sociale leven inleveren. Kleine ruil. Er worden veel mensen aangenomen maar het is vechten naar de top. Met een kleine moeite wordt je na je drie-jarige opleiding ontslagen. Je maakt dagen van negen tot negen, een paar nachten en ieder weekend minstens een dag werken is standaard. Je collega's zijn je sociale leven, maar evengoed je vijanden. Is het echt zo erg? Ja, lees de ZoZuidas-blog maar. Van de andere kant werk je dan wel in de top van de advocatuur, verdien je fantastisch en krijg je een fantastische opleiding. Maar toch: alleen in geval van nood zou ik hier gaan solliciteren.

Dus. Voordat ik over deze opties moet gaan nadenken, stuur ik iedere dag minstens twee open sollicitaties de deur uit, duim ik heel hard voor mezelf en zoek ik me rot op vacaturesites. En denk ik stiekem na over Arnhem. Want ach, wie weet.