Zondagen

 

Mijn soundtrack van dit moment.

Ik heb mijn hele leven al een hekel aan zondagen gehad. Op vrijdagavond en zaterdag ervaar je nog de fijnheid van het weekend, op zondag kwam wat mij betreft de maandag veel te dichtbij. De zaterdagen bracht ik vanaf mijn negende door op de manege en later in een winkel, en daarmee was zondag automatisch de dag voor bergen huiswerk. Zelfs toen ik ging studeren, bleef ik zondagen vervelende dagen vinden. Vanaf het moment dat ik enkele maanden geleden een depressie ontwikkelde (die overigens hard aan het minderen is; het gaat goed met me), werden de zondagen pas echt dramatisch. Vaak in combinatie met een geweldige zaterdagavond met de nodige drank, veranderden zondagen in een ware hel. Mijn depressie was dan op zijn ergst inclusief urenlange huilbuien, woedeaanvallen, minderwaardigheidscomplexen en andere vervelende dingen. Volgens mijn psychologe heeft dit ermee te maken dat zondagen vaak uitzichtloze dagen zijn waarop mensen vaak geen plannen maken, zich zorgen maken om de maandag en geen vrienden om zich heen hebben. 

Na een paar maanden dit drama meegemaakt te hebben, begon ik het redelijk zat te worden. Een depressie wordt gevoed door negatieve gedachten en de angst voor de zondag ontwikkelde zich iedere week dan weer tot een drama. De eerste stap - al had dit niet alleen met de zondag te maken - was stoppen met drinken. Hoewel ik soms nog vals speel en 'onder begeleiding' (mijn moeder, beste vriendin of vriend) een drankje neem, ben ik in principe al ruim twee maanden gestopt met alcohol drinken. Het is moeilijk, ik mis het maar ik merk ook dat het veel beter voor me is. Zowel lichamelijk (hallo platte buik) als geestelijk. Ik ben stabieler. Maar ik ben er gevoelig voor; heel gevoelig. Gelukkig heb ik sterke mensen om me heen die ik kan bellen als de fles Amaretto toch wel erg verleidelijk is, of die gewoon weigeren iets anders dan Spa Rood voor me te halen aan de bar. Het is niet de bedoeling dat ik nooit meer drink, maar voor nu is het goed.

De tweede stap is zorgen dat mijn zondag gevuld is. Ik ga minder stappen, ben dus vroeger wakker en heb dus een nog langere dag in het vooruitzicht. Ik maak nu (en dat doe ik voor iedere dag, om dezelfde reden) de avond ervoor een planning (advies van Eva). Hij is niet strak maar hij geeft me structuur. Ik mag best plannen dat ik de hele dag films mag kijken in bed, maar dan weet ik dat ik dat 'moet' doen. Geen planning zorgt voor uitzichtloze zondagen en dat is de grote valkuil. Ik merk dat nu ik dit ook doordeweeks doe, ik nog niet vervallen ben in eindeloze dagen surfen op het internet zonder enig doel. Ik doe dingen, sommige nuttig, andere minder. Ik ga gerust een hele dag naar musea, maar dat plan ik wel, inclusief vertrektijd. It may sound neurotic, maar ik krijg dingen gedaan, mijn to-do lijst krimpt echt. En dat geeft veel meer voldoening.

Terug naar de zondagen. Gisteren plande ik een filmdag voor mezelf. Ik keek twee films en toen was het pas elf uur 's ochtends. Ik werd onrustig, maar op een goede manier. En dus plande ik in mijn hoofd een nieuwe dag, die een van de fijnste (zon)dagen in tijden bleek te worden. Ik trakteerde mezelf op een lunch in een vrijwel lege Bagel & Beans en las allerlei tijdschriften uit hun tijdschriftenrek. Ik bezocht twee musea in mijn eigen stad en praatte met de oude vrouwtjes die achter de balie zaten. 's Avonds wilde ik naar de nieuwe bioscoop gaan, maar ik had nog tijd over. Dus wandelde ik. Langs het water, door het gras. Met mijn soundtrack en de zon op mijn gezicht. Een telefoontje later en ik zat op het terras met een van mijn beste vrienden. In mijn eentje naar de bioscoop gaan veranderde in pizza eten en een spontane 'we pakken nu de trein en gaan naar een festival'-date met said friend. Ik ben mijn talent voor spontane acties toch nog niet verloren en mijn vermogen om te genieten van dingen begint weer terug te komen. I love it.