Moved!

 

Ik kon de verleiding niet weerstaan: ik heb weer een eigen domein. Deze blog is dus gesloten en voor uw (almost) daily dosis of awesomeness gaat u dus naar sannelith.nl :)

De struisvogel-club

Ik en geld zijn nooit zo'n goede maatjes geweest. Niet dat ik geld niet lief vond, integendeel, maar echt goed met hem omgaan kon ik ook niet. Ik heb nooit echt een gat in mijn hand gehad (maar dat kan ook liggen aan mijn desinteresse voor kleding, schoenen en tassen van ontwerpers), maar mijn bankrekening is nooit in de running geweest voor een AAA-rekening, om maar even in de termen van de huidige crisis te spreken. 

Ik behoorde tot de struisvogel-club. Mijn motto was 'Zolang ik kan pinnen, zal het wel goed zijn'. Prima motto, als je regelmatig je bankrekening checkt. Zodat je weet hoeveel je nog kunt pinnen. Maar die bankrekening checken, dat was een heikel punt. Betalingen deed ik zoveel mogelijk via retro acceptgiro-kaarten. Geen hippe random reader of iPhone-app kon mij er toe verleiden op mijn bankrekening te kijken. Ik was er namelijk doodsbang voor. Ik raakte somber van mijn alsmaar in feloranje afgedrukte negatieve saldo, dus was mijn struisvogel-redenering: 'dan kan ik maar beter niet kijken'. Dat ging vaak goed. 

Vaak ook niet. Een strippenkaart die opeens niet meer te pinnen valt. Of, nog veel genanter, in het kader van 'zuinig aan doen' naar de Aldi gaan, om vervolgens bij de kassa je budget-boodschappen niet meer te kunnen pinnen. Veel hysterische, wanhopige, huilende telefoontjes naar mijn moeder waren daarvan het gevolg. Van al die keren dat mijn moeder mijn bankrekening weer aanvulde, had ze nu ondertussen bij wijze van spreken haar zo gewilde BMW X5 kunnen kopen. Echt, als RTL4 een programma had met de titel 'Help, mijn dochter kan niet met geld omgaan', dan had mijn moeder me daarvoor opgegeven.

Het is niet dat mijn moeder geen pogingen heeft gedaan om mijn uitgavepatroon en struisvogel-politiek te doorbreken. Toen ik afgelopen weekend haar laptop aan het opschonen was, kwam ik verschillende documenten tegen met keurige lijstjes van mijn vaste uitgaven en inkomsten. Dat hield ik dan twee weken vol. Daarna drong de struisvogel-club me weer een lidmaatschap op. Maar nu ik volwassen ben (ja, ik houd er nog steeds aan vast), moet er wat veranderen. Er worden verzekeringen van mijn rekening afgeschreven waarvan ik geen idee heb waarvoor ze zijn. Mensen kunnen gerust mijn bankrekening skimmen, ik zou het niet eens doorhebben. Dit is de laatste maand dat ik studiefinanciering ontvang, hierna moet ik het zelf doen. Ook dan is het wel handig om te weten wat ik iedere maand uitgeef.

Dus zaten mijn moeder en ik donderdagavond voor mijn computer. Het was een interessant schouwspel. Met de handen voor mijn ogen en door de kieren van mijn vingers glurend, keek ik naar mijn saldo. Ik zuchtte. Mijn moeder zuchtte. Keek me vermanend aan. Pakte een schrift en begon heel systematisch een overzicht te maken. Ik keek toe. Ze sprak een paar belerende zinnen. Een paar ja-maar's van mij volgden. Ze sprak me nog wat strenger toe. Ik zag dat het eigenlijk helemaal niet zo dramatisch gesteld was met mijn financiën en dat het toch echt fijner is om te weten wat op je rekening staat. De knop ging om.

Vandaag ging ik aan de slag met Excel. Ik maakte sommetjes, tabellen, lijstjes en ingewikkelde schema's. Ik gebruikte felle kleurtjes, want het moet wel leuk blijven. Ik stelde budgets op, deelde mijn uitgaven in categorieën in en maakte een categorie voor de schrikbarende hoeveelheden sigaretten die ik per maand koop. Misschien helpt het. Starend naar het beeldscherm, wisselend tussen Excel, mijn bankrekening en het schrift, met het puntje van mijn tong uit mijn mond, voelde ik me opeens heel erg volwassen en verstandig. Ik zeg het lidmaatschap bij de struisvogel-club op, waar kan ik me aanmelden voor de responsible-banking club?

The Awesome List: Sunny Tuesday edition

♥ Naar het strand fietsen met een fijne playlist op je ipod en de zon op je gezicht. Op een bankje neerploffen, en met dit uitzicht genieten van een tijdschrift en verse ananas. Lang leve vlakbij het strand wonen.

♥ De teaser-trailer van The Dark Knight Rises. Wat mij betreft mag Nolan nog tien Batman-films maken.

♥ Voor het eerst in mijn leven vrijgezel zijn. Ik ben namelijk een vriendjes-hopper. Maar nu ben ik voor het eerst in mijn leven echt vrij. Geen vriendje, geen vage afspraken, niets. Het is wennen en volgens mij ben ik de meest waardeloze vrijgezel op deze planeet, maar ach, alles valt te leren.

♥ Deze stoel wil ik in mijn volgende woning. Ik kan me niks fijners voorstellen dat in de winter wegkruipen in deze stoel met een boek en thee. En dan wil ik stiekem ook nog deze tafel erbij. Vanwege het jeugdsentiment.

♥ Het album van Jamie Woon 'Mirrorwriting'. Continue op repeat. Omdat het zo verschrikkelijk awesome is.

♥ Fijne adviezen voor als je jezelf even iets minder lief vindt.

♥ De persoon die mij deze roller-sandalen geeft, krijgt mijn eeuwige liefde. En cookies.

♥ Weer opnieuw beginnen met seizoen 1 van Gossip Girl. Het blijft het beste seizoen van de serie. Ik houd van de kleding, de zwarte humor, de bitchiness van Blair... Ik kan het blijven kijken.

♥ Met dit verhaal kaartjes voor Lowlands proberen te winnen.

♥ Een glas met Chupa Chups op tafel.