Dansen tot ik er bij neerval

 

Korte jeansshort aan. Mijn vriendschapsbandjes om mijn rechterpols. Kleurige kralenarmbanden om mijn linkerpols. Zonnebrandcreme bij de hand. Zonnebril op mijn hoofd. Fototoestel in de hand. Dansend door de kamer tot het tijd is om te vertrekken. Vandaag ga ik dansen tot ik er bij neerval op Amsterdam Open Air. Samen met mijn liefsten. En voor dit 'dansen tot ik er bij neerval' heb ik een hele goede reden.

Want.

Mijn scriptie is af! Waar ik weken geleden dacht dat ik het nooit meer ging redden en hele financiële plannen aan het opstellen was voor volgend jaar, is hij nu opeens gewoon af. Vijfduizend woorden meer dan de richtlijn, maar volgens mijn begeleider is dat geen probleem want "de inhoud staat als een huis". Zometeen verstuur ik hem naar mensen die er verstand van hebben voor een complete check-up. Ik trek er nu even een week mijn handen vanaf. Volgend weekend is gereserveerd voor rotklusjes als het maken van de literatuurlijst en de inhoudsopgave. En dan, op 13 juni, gaat hij per email naar mijn begeleider waarna ik weer dansjes ga doen, maar dan op Pinkpop. 

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar hij is er, en if I may say so myself: mijn scriptie rocks!

Een halve Sarah

(source: little things)

Vandaag is het dan zover. Ik heb er vijfentwintig jaar naar toegeleefd, maar vandaag is de dag: ik ben 25 geworden!

Vroeger was 25 jaar voor mij een hele belangrijke leeftijd. Want, als ik 25 was, dan zou ik volwassen zijn. Dan was ik afgestudeerd, had ik een baan, een mooi huisje, een man en een kindje. Ja mensen, toen ik nog een tiener was, had ik duidelijk nog geen idee van het echte leven.

Laten we even de balans opmaken: afgestudeerd? Nog niet, al studeer ik met een beetje geluk wel over een maand af. Een baan? Zie punt 1. Dat mooie huisje is er nog niet, al ben ik best tevreden met waar ik nu woon. Een man? Soms, wanneer het mij en Complicated uitkomt. Een kind? Gelukkig niet. Dag ideaalbeeld. Daarentegen had ik toen ik jonger was, nooit kunnen bedenken dat ik ooit in de Randstad zou wonen, of - in dit geval - op mijn 25e verjaardag tijdelijk weer thuis zou wonen vanwege een depressie. In het ideaalbeeld had ik ook geen rekening gehouden met de geweldige vrienden die ik nu heb, alle leuke dingen die ik meemaak en het feit dat ik een tattoo zou hebben. Ik bedoel maar.

Dit neemt niet weg dat ik het ontzettend fijn vind om 25 te worden. Het klinkt ontzettend oud, maar het is voor mij wel de afsluiting van een kwart eeuw en van een heel ander leven. Ik ga dit jaar mijn studentenleven afsluiten, ik begin aan een hele nieuwe periode in mijn leven. Ik ga een depressie overwinnen en beter in het leven staan dan ooit tevoren. Ik ga de spoken van het afgelopen jaar (want eerlijk mensen, wat een klotejaar was dat) achter me laten en met een frisse lei beginnen.

Het mooiste verjaardagskado heb ik overigens al afgelopen vrijdag gehad, maar daarover een andere keer meer. Vandaag ga ik doorbrengen met mijn liefsten in een sushibar. Vandaag ga ik doorbrengen met ontzettend vaak op Facebook kijken (zie hierboven). Vandaag ga ik ook waarschijnlijk teveel uren doorbrengen in het gemeentehuis (maar daarover later meer). Maar vandaag ga ik vooral doorbrengen met mezelf, want hey, op mijn 25e mag ik er best nog wel wezen.

Puffen en hijgen tussen de midlife crises

Sinds twee weken bevind ik me iedere zaterdagochtend in een gemêleerd gezelschap. Ik, als jonkie van de groep, beweeg me tussen mannen die in een midlife crisis zitten en een egopep nodig hebben, te dikke vrouwen, vrouwen die een diploma hebben behaald in aanstellen, show-offs, stumpers en hier en daar een normaal persoon. Wat ik daar doe?

Mijn persoontje en sporten is zoiets als Libië en de rest van de wereld. Dat werkt gewoon niet. Naast dat ik aartslui ben en fervent fan van roken en drinken, is mijn lichaam ook niet het beste werk van de schepper. Ik heb twee blessures, zwakke enkels, een slechte houding en geen maatje 34 (helaas). Hoewel best begeerd door het mannelijke deel van de bevolking, is dit lichaam niet echt sport-suited. Want naast de lichamelijke kwaaltjes, beschik ik ook nog eens over nul balgevoel, een snelle neiging tot verveling en watervrees. Zwemmen, strandsporten, balsporten en fitness vallen dus af. Tevens ben ik nogal arm dus dat maakt ook paardrijden en klimmen tot no-go area's. Blijft erover: hardlopen. 

Dus bevind ik me iedere zaterdagochtend puffend en hijgend tussen een uniek gezelschap met een gemiddelde leeftijd van minstens 40+ die allemaal bikini- en zwembroekklaar willen worden. En ik? Ik ben er nog niet helemaal uit waarom ik mee doe. Zolang ik niet stop met roken hoef ik het voor de conditie niet te doen. Zolang ik me vermaak met chips en bier hoef ik het voor mijn buikje niet te doen. Maar ik vermaak me opperbest. Het geeft een bepaalde superioriteit. Ik als hardloper. Het is overigens ook verschrikkelijke hilarisch, zeker als ik met de veel beter getrainde Complicated ga rennen, maar dat terzijde.

Mijn sport-failure is dat ik de eerste vier weken ontzettend fanatiek ben en daarna niet meer. Nog twee weken te gaan dus.