Dag studentenleven

Ik kan het zelf nog niet helemaal geloven, maar ik ben afgestudeerd. Helemaal klaar. Ik heb vorige week mijn laatste tentamen gehad dat ik met een heel mooi cijfer gehaald heb. Zondagnacht leverde ik mijn scriptie in, maandag danste ik samen met mijn moeder op Pinkpop en dinsdagochtend was mijn scriptie al gelezen en beoordeeld. Ik heb een cijfer gekregen waarvan ik nooit had durven dromen. Het is klaar, ik ben na zeven jaar afgestudeerd. Nu mag ik me bezig houden met de bureaucratie omtrent het aanvragen van mijn bul die waarschijnlijk pas in oktober wordt uitgereikt, maar dat maakt niet uit. Ik ben klaar.

Het zit er nog helemaal niet in. Ik slaap iets rustiger en ik droom niet meer over mijn scriptie (nog beter, zaterdagavond laat naar een film gaan en dan dromen over X-men die je scriptie aan het schrijven zijn), maar het zit er nog niet in. Ik schrok mijn eten naar binnen omdat ik denk dat er van alles moet gebeuren, ik moet mezelf echt voorhouden dat ik nu weer kan uitslapen als ik dat wil, tot diep in de nacht films kan kijken. Ik hoef niets meer, behalve genieten van een welverdiende vakantie na een jaar keihard werken zonder een echte vrije dag.

Vanmiddag plunderde ik de supermarkt en de Islamitische groenteboer voor bergen vers fruit, groente en zaden. Ik ga weer goed voor mezelf zorgen en afkicken van mijn Red Bull-verslaving. De aankomende dagen gaan mijn moeder en ik mijn studio op orde brengen waar ik ruim zeven weken niet gewoond heb. We maken er weer een fijne plek van. Ik ga musea bezoeken, fijne boeken lezen, series kijken en juli wordt een serie van fijne weekenden: een weekendje wellness, een weekje Barcelona (oh, how I missed thou) en een feestje omdat ik afgestudeerd ben :)

Maar het is niet alleen maar vrijheid blijheid. Ik ben hard op zoek naar een zomerbaantje van een paar weken zodat ik mijn spaarrekening weer aan kan vullen. Daarvoor heb ik vrijdag een sollicitatiegesprek. En natuurlijk moet ik op zoek naar een echte baan. Twee kantoren waarover ik heel enthousiast ben, hebben me gevraagd te solliciteren. Ik vind het doodeng, zie mezelf ook nog helemaal niet als een volwassen, werkend persoon, maar ben er ook wel heel erg aan toe. Ik ben geen student meer, ik word volwassen.

Dansen tot ik er bij neerval

 

Korte jeansshort aan. Mijn vriendschapsbandjes om mijn rechterpols. Kleurige kralenarmbanden om mijn linkerpols. Zonnebrandcreme bij de hand. Zonnebril op mijn hoofd. Fototoestel in de hand. Dansend door de kamer tot het tijd is om te vertrekken. Vandaag ga ik dansen tot ik er bij neerval op Amsterdam Open Air. Samen met mijn liefsten. En voor dit 'dansen tot ik er bij neerval' heb ik een hele goede reden.

Want.

Mijn scriptie is af! Waar ik weken geleden dacht dat ik het nooit meer ging redden en hele financiële plannen aan het opstellen was voor volgend jaar, is hij nu opeens gewoon af. Vijfduizend woorden meer dan de richtlijn, maar volgens mijn begeleider is dat geen probleem want "de inhoud staat als een huis". Zometeen verstuur ik hem naar mensen die er verstand van hebben voor een complete check-up. Ik trek er nu even een week mijn handen vanaf. Volgend weekend is gereserveerd voor rotklusjes als het maken van de literatuurlijst en de inhoudsopgave. En dan, op 13 juni, gaat hij per email naar mijn begeleider waarna ik weer dansjes ga doen, maar dan op Pinkpop. 

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar hij is er, en if I may say so myself: mijn scriptie rocks!

Thank the universe for scores

Van negen uur 's ochtends tot een uurtje of tien 's avonds, met wat Facebook-, lunch-, en wandelbreaks tussendoor, is de scriptie wat de klok slaat. Ik verdiep me in vreemde en minder psychologische theorieën over hindsight bias, ik probeer het verschil tussen het Amerikaanse en het Nederlandse rechtssysteem te begrijpen en ik wil ondertussen trouwen met Google Translate. 

Ik kan niet studeren zonder muziek, nooit gekund ook. Waar anderen afgeleid worden door muziek, word ik afgeleid door de stilte. Dus ook mijn Spotify draait overuren. Het duurde even voordat ik de goede muziek te pakken had. Het hele jaar ben ik mijn tentamenweken doorgekomen met chille muziek van bijvoorbeeld Radiohead, Eddie Vedder, Elbow en Eels. Maar nu begonnen de Engelse lyrics zich te vermengen met de Engelse artikelen die ik moet lezen, en ik kan je zeggen: dat levert een vreemde scriptie op. Deadmau5 bleek de ideale muziek te zijn maar aangezien de lieve man niet heel erg veel albums gemaakt heeft, kon ik op een gegeven moment ieder deuntje meebliepen. Ik gooide mijn iTunes vol met albums waarvan vooral mannen de hoezen leuk vinden. Helaas bleek er zelfs op de Sensation-albums nog hier en daar een vrouwtje mee te hijgen, en dat leidt dus ook af.

Maar eindelijk heb ik de perfecte scriptie-muziek gevonden (zeker zolang ik nog artikelen aan het lezen ben): scores en soundtracks van films! Negen van de tien keer instrumentaal, in veel verschillende genres en meestal ook nog eens fantastisch mooi. Dus nu bestormen Danny Elfman, Hans Zimmer, John Williams, Clint Mansell en Carter Burwell mijn Last.fm-charts. Ik kan de muziek aan iedereen aanraden! Hierbij een paar van mijn favorieten, met Spotify-link (geen Spotify? Go be ashamed of yourself!)

 

 

 

 

En om het af te leren: naar mijn mening de mooiste instrumentale soundtrack ooit gemaakt bij een van de beste (en naarste) films ooit gemaakt: Lux Aeterna van Clint Mansell.

The universe and its anti-creativity game

Ik zit in de bibliotheek, starend naar mijn laptop. Een strategie bedenkend om op een snelle manier alle verzamelde literatuur door te werken. Naast me zit een jongen met een MacBook, helemaal verdiept in layer 10.000 in Photoshop. Nu heb ik altijd al een zwak gehad voor creatievelingen. Het helpt ook niet dat er een conservatorium naast de bibliotheek zit.

Helaas is er met mijn creativiteit iets geks aan de hand. In mijn hoofd ben ik ontzettend creatief. Ik bedenk dingen, heb veel ideeën en mijn hoofd is soms een wervelwind van kleuren, concepten, vormen en geluiden. Het is alleen een grote mindfuck. The universe wanted to play a little game. Ik kan namelijk niets met mijn creativiteit. Echt totaal, helemaal niets. Tekenen is niet aan mij besteed, al deed ik het vroeger uren. Schilderen, dingen creëren met Photoshop, muziekstukken of teksten schrijven, animaties, fotograferen, een boek schrijven, andere digitale dingen maken, concepten ontwikkelen, met papier dingen doen... Niets, noppes, nada. En dat terwijl het in mijn hoofd allemaal zo fantastisch uit ziet en ik soms uit elkaar barst van inspiratie (en tegelijkertijd frustratie). Ik kan ontzettend geinspireerd raken door een gaaf nummer (zoals dit) om er vervolgens niets mee te kunnen.

Je zou denken dat ik al die opgekropte inspiratie dan zou kunnen gebruiken voor mijn scriptie die toch echt over anderhalve maand af moet zijn. Maar nee. Dus naast dat ik ontzettend jaloers zit te zijn op de 10000-layers jongen, schiet mijn scriptie ook nog eens voor geen meter op.

Ik open nog maar een blikje Red Bull (waar blijven die vleugels?), zet maar weer Daft Punk aan en probeer een creatieve manier te bedenken voor het begrijpen van ellenlange psychologische artikelen geschreven door veel te slimme Amerikanen. The universe can be evil.

Voor het echie

Vandaag was het dan zover. Mijn tentamen is voorbij, mijn essay is geschreven, mijn artikel waarvan ik de deadline vergeten was, is ingeleverd. Zelfs het huis was niet smerig genoeg en de afwas was binnen een kwartier gebeurd. Aangezien het geen avond was, kon ik nog niet beginnen met koken. Het regende en dus was hardlopen ook geen optie. Mijn Xbox logeert bij Complicated en blijkbaar heb ik mijn afstandsbediening vannacht verstopt want ik kon niet zappen naar Kindernet. Ik kon geen ijsje gaan eten in het park, mijn nagels heb ik gisteren gelakt, mijn kledingkast is al opgeruimd, de rekeningen betaald en ik moest ook maar eens stoppen met afleveringen How I Met Your Mother kijken.

Met andere woorden: ik moest aan mijn scriptie beginnen. Nu is dat nog niet zo gemakkelijk, want waar begin je in godsnaam? Ik had een geweldig uitgedacht plan dat compleet aan diggelen werd geschoten door mijn veel te slimme scriptiebegeleider. Nu bestaat mijn scriptie uit onderwerpen waarvan iedereen die het hoort, roept: "Wow, ik ben jaloers" of "Wat een geweldig onderwerp om een scriptie over te schrijven". Nou, van mij mogen ze. Want meneer De Scriptiebegeleider dacht dat het wel interessant zou zijn om mijn literatuuronderzoek te baseren op Amerikaans cognitief-psychologisch onderzoek. Prima. Als je psychologie studeert. Maar dat studeer ik niet. En dus zit ik me nu al uren lang te verbazen over de complexiteit van psychologie en bedenk ik me maar eens hoe fijn het ook alweer is dat ik gestopt ben met mijn studie Psychologie na anderhalf jaar. Karma's a bitch.

Het is nu voor het echie. Ik heb 2,5 maand de tijd voor 20.000 woorden. Ik ben nu nog zo naïef geweest om gisteren braaf pakjes thee en zakken fruit in te slaan. Ik denk dat dit binnen een maand is veranderd in sixpacks Red-Bull en heel veel pakjes sigaretten. Met dat laatste probeer ik te minderen. Het helpt dan niet als een aflevering van How I Met Your Mother helemaal over roken gaat. Met trillende handjes, een chagrijnige frons en een maandvoorraad kauwgum in mijn mond lees ik over kansberekening. Het komt allemaal goed. Heus wel *kauwt vlijtig door*.

Volwassenheid in aantocht

Ik merk het aan alles. Ik heb tijdelijk een echt dagritme en bevindt me iedere ochtend tussen de werkende mensen in de bus. Mijn gympen liggen stof te vergaren in een hoek en ik weet bijna niet meer hoe het voelt om op platte schoenen te lopen. Panties en jasjes behoren tot mijn dagelijkse kleding. In de H&M kijk ik niet meer naar shirts met rockbands erop, maar naar blousjes, mooie zijden truitjes en nette jurkjes. Ik vind mijn korte rokjes opeens oncomfortabel en kan me niet eens meer bedenken wanneer ik voor het laatst een jeans droeg. Ik ga niet meer ieder weekend stappen en breng steeds vaker avonden op de bank door. Ik loop iets meer rechtop, schrik iedere keer weer van mijn eigen leeftijd en ik begin opeens na te denken over makelaars, carrièrebeurzen en levensinrichting. Ik werk uren aan mijn cv en denk na over uurcontracten en salarissen.

Het is zover. Ik ben bijna volwassen.

Maar eerst ga ik nog even drie maanden doorbrengen in mijn sweatpants, met mokken koffie, vet haar, een verwilderde blik in mijn ogen. Ga ik nachten doorhalen waarbij ik de stress wegtik met shotjes en wijn en ga ik nog even heel hard genieten van mijn onvolwassenheid. De scriptieperiode is aangebroken.