Nog een wijntje?

Gisteren las ik in een tijdschrift een artikel over drankgebruik bij jonge vrouwen. Een paar meiden moesten een drank-dagboek bijhouden en daar werd dan door een deskundige commentaar opgeleverd. Het was interessant om te lezen hoe erg drank gekoppeld is aan gezelligheid en hoe verschillend de opvatting van de meiden was van de opvatting van de deskundige.

Als tiener dronk ik vrijwel niets. Tijdens een van mijn eerste stapavonden (ik was toen vijftien) sloeg ik vier Bacardi Breezers achterover en was ik meteen dronken. Ik dronk geen bier, geen wijn en slechts heel soms een Passoa of Bacardi Breezer. Naarmate ik ouder werd, dronk ik vaker een wijntje, soms een biertje, maar ik gaf toch de voorkeur aan water. Niet uit ideologische principes, maar omdat ik er nooit zo'n behoefte aan had en ik ook geen leven leidde waarin alcohol vaak voorkwam. Dit veranderde toen ik verhuisde, voor mij een geheel nieuw leven begon en ik nieuwe vrienden en nieuw werk kreeg. Ik heb me nog nooit enig moment verplicht gevoeld om te drinken. Ik wilde het alleen graag. Ik begon bier lekker te vinden, ging twee, drie avonden per week stappen en begon flink te drinken. Acht tot tien drankjes op een stapavond was vrij normaal. Ik leidde een druk sociaal leven waarbij het soms voorkwam dat ik twee a drie weken lang iedere avond wel een of meerdere wijntjes dronk. Drank is leuk, lekker (hal-lo cocktails) en gezellig. Maar drank zorgde ook voor nare dingen. Naast gigantische katers de volgende ochtend, zitten er heel veel calorieën in en zorgde het bij mij voor verschrikkelijke moodswings inclusief gigantische emo-buien. Na een avondje stappen in hysterische huilbuien uitbarsten was niet ongewoon. Net zoals dingen doen of zeggen waar je de volgende dag gigantische spijt van hebt. Been there done that.

Sinds ruim drie maanden drink ik niet meer. Geen druppel. Ik ben stabieler in mijn gedrag, ben ook minder depressief. Ik voel me fitter, ben ruim zes kilo afgevallen en niet meer aangekomen en voel me in het geheel beter. Ik durf best te zeggen dat ik lichtelijk verslaafd was aan alcohol. Misschien niet op de 'ik drink liters wijn thuis in mijn eentje'-manier maar wel op de 'alcohol hoort bij een leuk leven'-manier. Ook kan ik het niet houden bij een wijntje. Ik wil er meteen een paar. En dus ging de knop om. Ik drink geen druppel meer. Soms is er een zwak moment, of kies ik er bewust voor om twee wijntjes te drinken tijdens de vakantie maar ik heb controle. Mijn hele vriendengroep kan om me heen staan met glazen wijn, ik voel me prima met mijn spa rood. Het is lastig, en zeker heb ik mijn momenten dat ik het lekker zou vinden om een wijntje te drinken (bijvoorbeeld bij goed eten), maar ik kan heel goed zonder. En daar ben ik heel erg trots op. 

Hiermee bedoel ik absoluut niet te zeggen dat (veel) alcohol drinken slecht is (trust me, ik ken de terror van de oud-rokers-turned-into-anti-rook-nazi's) of dat ik nooit meer zal drinken (want drank heeft toch een bepaalde gezelligheid en verbondenheid), maar ik weet dat het voor mij op dit moment goed is om het niet te doen. En dat ik het relatief gemakkelijk vol houd, daar ben ik heel trots op.

Het einde was nabij

Gisteren kreeg ik het schokkende nieuws te horen dat Het Einde Nabij Is. Dat vond ik toch een beetje vreemd nieuws. Daarom heb ik ook een paar puntjes van kritiek.

1. Ik vind het een beetje egoistisch van de Christenen dat ze ons niet even iets eerder hadden kunnen waarschuwen. En dan bedoel ik niet door een verward uitziende man met een kreukelig kartonnen bordje midden in een winkelstraat onverstaanbare leuzen te laten scanderen, maar echt waarschuwen. Met een mannetje op tv, zonder jurk, maar ons met een serieuze Bush-like blik en een daadkrachtige stem waarschuwt over het einde dat ons blijkbaar te wachten staat.

2.  Vandaag worden dus tweehonderd miljoen mensen gered. Het was fijn geweest als ik bij mijn geboorte even een boekje had gekregen met instructies. "Wilt u gered worden?" "Indien uw antwoord 'Ja' is, ga naar pagina 2." "Indien uw antwoord 'Nee' is, sla dit boekje dicht and live your life to the fullest." Nu heb ik vijfentwintig jaar lang niet geweten wat ik moest doen om gered te worden (want serieus: die bijbel is onbegrijpelijk) en nu is het te laat om nog een water-, aardbeving-, en vuurvrije bunker te maken. Of een ruimteschip, for that matter.

3. Wat gaan die Christenen eigenlijk doen zoals ze gered zijn? En wat moet ik me bij dat redden voorstellen? Het blijkt namelijk dat de doden ook gered worden. Wordt dat een soort real-life Dawn of the Dead? Zien we vannacht en morgenochtend (want uiteraard moeten we weer op de Verenigde Staten wachten voordat het echt gaat beginnen) allemaal zombies door onze straten wandelen? Lijken die door de lucht vliegen? Mensen die met gouden lichtstralen naar de hemel worden gebeamd? Ik vraag me af of meneer Camping daar over heeft nagedacht.

4. Tot 21 oktober wordt de aarde geteisterd door aardbevingen en overstromingen. What's new? Je zou toch denken dat God iets creatievers kan bedenken voor het sluitstuk van zijn carrière. En mocht dit echt zijn plan zijn, dan heeft hij zijn hand toch nu echt al verspeeld. Of zou hij met Japan ook een grote wiskundige misrekening hebben gemaakt? Net zoals meneer Camping in 1994? 

Hoe het ook zij, ik sta vannacht uiteraard naar de hemel te turen, wachtend op gouden lichtbeams en zwevende zombies. Het gebeurt niet vaak dat je Hollywood in je eigen provinciale stadje mee kunt maken.

Rest mij nog een vraag: hoe zullen al deze godvrezende, biddende, bibberende mensen zich op 22 oktober voelen als ze niet gered blijken te zijn, nog steeds op deze rottige aardbol vertoeven en er geen vuurbal in de buurt van de aarde gekomen is? Ik voorspel dat de Maya's er op 22 oktober opeens tweehonderd miljoen volgelingen bij krijgen en dat we rond 21 december 2012 weer dezelfde absurditeiten mee mogen maken.

Volwassenheid in aantocht

Ik merk het aan alles. Ik heb tijdelijk een echt dagritme en bevindt me iedere ochtend tussen de werkende mensen in de bus. Mijn gympen liggen stof te vergaren in een hoek en ik weet bijna niet meer hoe het voelt om op platte schoenen te lopen. Panties en jasjes behoren tot mijn dagelijkse kleding. In de H&M kijk ik niet meer naar shirts met rockbands erop, maar naar blousjes, mooie zijden truitjes en nette jurkjes. Ik vind mijn korte rokjes opeens oncomfortabel en kan me niet eens meer bedenken wanneer ik voor het laatst een jeans droeg. Ik ga niet meer ieder weekend stappen en breng steeds vaker avonden op de bank door. Ik loop iets meer rechtop, schrik iedere keer weer van mijn eigen leeftijd en ik begin opeens na te denken over makelaars, carrièrebeurzen en levensinrichting. Ik werk uren aan mijn cv en denk na over uurcontracten en salarissen.

Het is zover. Ik ben bijna volwassen.

Maar eerst ga ik nog even drie maanden doorbrengen in mijn sweatpants, met mokken koffie, vet haar, een verwilderde blik in mijn ogen. Ga ik nachten doorhalen waarbij ik de stress wegtik met shotjes en wijn en ga ik nog even heel hard genieten van mijn onvolwassenheid. De scriptieperiode is aangebroken.