Let me take you home

Ik houd van op mezelf wonen; van de vrijheid. Ik vind het heerlijk om mijn eigen huisje in de binnenstad van de leukste stad van Nederland te hebben, om het in te richten naar mijn smaak, om te genieten van mijn dakterras. Maar soms gaat het even helemaal niet goed. Beter gezegd: dan gaat het gewoon even verschrikkelijk slecht. En dan is het heel fijn om een back-up te hebben, mijn oude thuis. En daarom bivakkeer ik nu voor onbepaalde tijd bij mijn moeder.

Daar heb ik rust, regelmaat. Niet de drukte van de stad, maar de rust van de provincie. Met veel ruimte om in alle rust hard te lopen, met mijn hondje te gaan wandelen en, heel belangrijk, een fijne omgeving om aan mijn scriptie te werken die heel veel aandacht eist die ik hem niet kan geven. Ik krijg mijn rust in een heerlijk bed, ik hoef aan niets te denken, ik kijk uit op een geweldige tuin, ga op bezoek bij mijn oma en heb fijne gesprekken met mijn moeder die speciaal voor mij iedere middag naar huis komt om te lunchen. 

Ik heb in de Randstad mijn huis, maar ben nu even echt thuis.

Sunday favourites

 

Dr's Horrible's Sing-Along Blog: naast dat ik een zwak heb voor world's cutest gay Neil Patrick Harris, is deze internet-musical (drie afleveringen van maximaal een kwartier) echt geweldig. De dialogen zijn hilarisch, de liedjes mooi en het verhaal is leuk. Legen-wait for it-dary dus.

De geweldige blogpost van Genesis over eten en van je lichaam houden en ernaar luisteren. Heel inspirerend stukje en een verademing naast al die 'je moet dit en je moet dat' blogs en artikelen. Echt een must-read.

 

De soundtrack van Sucker Punch. Ik heb de film nog steeds niet gezien omdat ik geld betalen voor iets met Vanessa Hudgens moreel verwerpelijk vind, en de film daarnaast ook nog eens hele slechte recensies krijgt. Maar oh my, die soundtrack is geweldig. Met een geweldig nummer van Bjork en Skunk Anansie, een briljante cover van Sweet Dreams en een hele goede mash-up van Queen. Op repeat dus.

 

Ik en kraanwater gaan niet goed samen. Nu weet ik dat wij hier in Nederland in onze handjes mogen knijpen in vergelijking met de gemiddelde junglebewoner, maar ik houd er niet van. Toen ik nog thuis woonde, moest mijn moeder dus ook een waterkan met anti-kalk-filter kopen zodat ik in ieder geval nog water kon drinken. Sinds ik op mezelf woon, spendeer ik bergen met geld aan flessen Spa Blauw. Naast dat het slecht voor het milieu is, is het (en dat is nu eenmaal mijn voornaamste reden) verschrikkelijk duur. Geïnspireerd door  Annemerel heb ik een Bobble gekocht. Ondanks de dubieuze naam en de dubieuze vorm van de filter, ben ik er wel blij mee. Een waterflesje met een filter. Dat niemand daar eerder op gekomen is.

 

Ik had nogal wat opstartproblemen maar deze week ben ik dan eindelijk echt aan mn scriptie begonnen. Iedere ochtend pakken ik en mijn zware rugzak de trein naar Amsterdam waar we ons vervolgens de rest van de dag (en avond) verschuilen in de openbare bibliotheek (seriously, kan ik daar gaan wonen?). Het gaat langzaam, want de teksten zijn moeilijk en mijn concentratievermogen laag, maar uiteindelijk komen we er wel.

Het beste nieuws van deze week was dat The Big Bang Theory tot 2014 verlengd is. More Sheldon-epicness for another three years. Ik blijf erbij, meest briljante comedy ooit en meest briljante personage ooit. The Big Bang Theory-episodes met maar weinig Sheldon zijn gewoon lang niet zo leuk, als complete Sheldon-episodes. Fact.

 

Stoom afblazen met vrienden. Vrijdagavond bracht ik door in het gezelschap van twee geweldige mannen, bier, wodka, pizza, sigaretten, sexy auto's (Top Gear) en Guitar Hero. Gisteravond begon ik met cocktails en eindigde ik uiteindelijk op de dansvloer met bier in de handen, omringd door mannen en dansend op zero's-muziek (kent u deze nog? en deze?). En daarmee vlogen mijn goede voornemens (niet teveel drinken en op tijd naar huis) de wijde ruimte in. Maar toch, het zijn de goede weekenden en ik nu wel weer braaf in de bibliotheek te studeren.

The universe and its anti-creativity game

Ik zit in de bibliotheek, starend naar mijn laptop. Een strategie bedenkend om op een snelle manier alle verzamelde literatuur door te werken. Naast me zit een jongen met een MacBook, helemaal verdiept in layer 10.000 in Photoshop. Nu heb ik altijd al een zwak gehad voor creatievelingen. Het helpt ook niet dat er een conservatorium naast de bibliotheek zit.

Helaas is er met mijn creativiteit iets geks aan de hand. In mijn hoofd ben ik ontzettend creatief. Ik bedenk dingen, heb veel ideeën en mijn hoofd is soms een wervelwind van kleuren, concepten, vormen en geluiden. Het is alleen een grote mindfuck. The universe wanted to play a little game. Ik kan namelijk niets met mijn creativiteit. Echt totaal, helemaal niets. Tekenen is niet aan mij besteed, al deed ik het vroeger uren. Schilderen, dingen creëren met Photoshop, muziekstukken of teksten schrijven, animaties, fotograferen, een boek schrijven, andere digitale dingen maken, concepten ontwikkelen, met papier dingen doen... Niets, noppes, nada. En dat terwijl het in mijn hoofd allemaal zo fantastisch uit ziet en ik soms uit elkaar barst van inspiratie (en tegelijkertijd frustratie). Ik kan ontzettend geinspireerd raken door een gaaf nummer (zoals dit) om er vervolgens niets mee te kunnen.

Je zou denken dat ik al die opgekropte inspiratie dan zou kunnen gebruiken voor mijn scriptie die toch echt over anderhalve maand af moet zijn. Maar nee. Dus naast dat ik ontzettend jaloers zit te zijn op de 10000-layers jongen, schiet mijn scriptie ook nog eens voor geen meter op.

Ik open nog maar een blikje Red Bull (waar blijven die vleugels?), zet maar weer Daft Punk aan en probeer een creatieve manier te bedenken voor het begrijpen van ellenlange psychologische artikelen geschreven door veel te slimme Amerikanen. The universe can be evil.

Another Brick in the Wall

En dit was slechts de helft van het podium.

Projectie tijdens de pauze met foto's van overleden soldaten, brandweermannen, demonstranten en andere mensen met verhalen erbij van familieleden. Heel heftig.

Een van de antagonist-poppen.

De gitarist boven op de muur tijdens Comfortably Numb.

Ik ben niet snel sprakeloos. Maar vrijdagavond was ik dat wel. De vraag: "En, hoe was het?" kan ik alleen maar beantwoorden met een "Geweldig" terwijl dat in de verste verte niet voldoende is om te omschrijven hoe het concert van Roger Waters in het Gelredome was. Ik ben veel te laat geboren om de gloriedagen van Pink Floyd meegemaakt te kunnen hebben, ze tourden met The Wall al vijftien jaar voordat ik überhaupt mijn eerste zuurstof in ademde. Gelukkig doet Roger Waters - bassist en tekstschrijver van Pink Floyd - wel nog Pink Floyd-related tours en nu is hij bezig met 'The Wall', één van de meest legendarische albums ooit gemaakt. 

Het is onbeschrijfelijk wat zich vrijdagavond afspeelde in het uitverkocht (!) Gelredome, waar we - dankzij mysterieuze paarse bandjes - pal vooraan stonden. Een podium van een kleine negentig meter breed waarop een halve muur van twaalf meter hoog was gebouwd. Die muur werd gedurende het concert verder  opgebouwd totdat er in de pauze een complete muur op het podium stond en de band niet meer te zien was. De projecties die twee uur lang op de muur verschenen, van foto's van overleden soldaten, demonstranten en brandweermannen tot complete animatiefilms (impressie door mij gefilmd). De uitzinnigheid van het publiek. Het geweldige verhaal achter The Wall. De gigantische poppen die als antagonist tijdens bepaalde nummers werden gebruikt. Het voor Pink Floyd zo kenmerkende gigantische varken dat door het Gelredome zweefde. De anti-kapitalistische muziek en de zo realistische oorlogsbeelden. De band Venice als achtergrondzangers. De awesomeness of Roger Waters. De psychedelische, compleet briljante muziek. De uitvoering van Comfortably Numb, het mooiste dat ik ooit live gezien heb.

Het was voor mij ook een moeilijk moment. Ik had daar eigenlijk met mijn vader moeten staan. Niet met mijn beste vriendinnetje. Maar ik stond er niet met mijn vader. En dat werd pijnlijk duidelijk op het moment dat er beelden getoond werden waarop soldaten herenigd worden met hun kinderen (bijv. dit filmpje). In combinatie met de emotionele, heftige muziek werd me dat teveel en stroomde de tranen over mijn wangen. Ik zou willen dat ik zo blij zou kunnen zijn als ik mijn vader weer zou zien. De beelden toonden alles dat ik niet meer heb en eigenlijk ook nooit gehad heb. Het was ook een mooi moment om met zoveel emoties in je naar het mooiste nummer van Pink Floyd (Comfortably Numb) te luisteren. Heel bijzonder.

Ik voel me vereerd dat ik dit concert heb mogen meemaken en ik zal het nooit vergeten.

Voor het echie

Vandaag was het dan zover. Mijn tentamen is voorbij, mijn essay is geschreven, mijn artikel waarvan ik de deadline vergeten was, is ingeleverd. Zelfs het huis was niet smerig genoeg en de afwas was binnen een kwartier gebeurd. Aangezien het geen avond was, kon ik nog niet beginnen met koken. Het regende en dus was hardlopen ook geen optie. Mijn Xbox logeert bij Complicated en blijkbaar heb ik mijn afstandsbediening vannacht verstopt want ik kon niet zappen naar Kindernet. Ik kon geen ijsje gaan eten in het park, mijn nagels heb ik gisteren gelakt, mijn kledingkast is al opgeruimd, de rekeningen betaald en ik moest ook maar eens stoppen met afleveringen How I Met Your Mother kijken.

Met andere woorden: ik moest aan mijn scriptie beginnen. Nu is dat nog niet zo gemakkelijk, want waar begin je in godsnaam? Ik had een geweldig uitgedacht plan dat compleet aan diggelen werd geschoten door mijn veel te slimme scriptiebegeleider. Nu bestaat mijn scriptie uit onderwerpen waarvan iedereen die het hoort, roept: "Wow, ik ben jaloers" of "Wat een geweldig onderwerp om een scriptie over te schrijven". Nou, van mij mogen ze. Want meneer De Scriptiebegeleider dacht dat het wel interessant zou zijn om mijn literatuuronderzoek te baseren op Amerikaans cognitief-psychologisch onderzoek. Prima. Als je psychologie studeert. Maar dat studeer ik niet. En dus zit ik me nu al uren lang te verbazen over de complexiteit van psychologie en bedenk ik me maar eens hoe fijn het ook alweer is dat ik gestopt ben met mijn studie Psychologie na anderhalf jaar. Karma's a bitch.

Het is nu voor het echie. Ik heb 2,5 maand de tijd voor 20.000 woorden. Ik ben nu nog zo naïef geweest om gisteren braaf pakjes thee en zakken fruit in te slaan. Ik denk dat dit binnen een maand is veranderd in sixpacks Red-Bull en heel veel pakjes sigaretten. Met dat laatste probeer ik te minderen. Het helpt dan niet als een aflevering van How I Met Your Mother helemaal over roken gaat. Met trillende handjes, een chagrijnige frons en een maandvoorraad kauwgum in mijn mond lees ik over kansberekening. Het komt allemaal goed. Heus wel *kauwt vlijtig door*.