Another Brick in the Wall

En dit was slechts de helft van het podium.

Projectie tijdens de pauze met foto's van overleden soldaten, brandweermannen, demonstranten en andere mensen met verhalen erbij van familieleden. Heel heftig.

Een van de antagonist-poppen.

De gitarist boven op de muur tijdens Comfortably Numb.

Ik ben niet snel sprakeloos. Maar vrijdagavond was ik dat wel. De vraag: "En, hoe was het?" kan ik alleen maar beantwoorden met een "Geweldig" terwijl dat in de verste verte niet voldoende is om te omschrijven hoe het concert van Roger Waters in het Gelredome was. Ik ben veel te laat geboren om de gloriedagen van Pink Floyd meegemaakt te kunnen hebben, ze tourden met The Wall al vijftien jaar voordat ik überhaupt mijn eerste zuurstof in ademde. Gelukkig doet Roger Waters - bassist en tekstschrijver van Pink Floyd - wel nog Pink Floyd-related tours en nu is hij bezig met 'The Wall', één van de meest legendarische albums ooit gemaakt. 

Het is onbeschrijfelijk wat zich vrijdagavond afspeelde in het uitverkocht (!) Gelredome, waar we - dankzij mysterieuze paarse bandjes - pal vooraan stonden. Een podium van een kleine negentig meter breed waarop een halve muur van twaalf meter hoog was gebouwd. Die muur werd gedurende het concert verder  opgebouwd totdat er in de pauze een complete muur op het podium stond en de band niet meer te zien was. De projecties die twee uur lang op de muur verschenen, van foto's van overleden soldaten, demonstranten en brandweermannen tot complete animatiefilms (impressie door mij gefilmd). De uitzinnigheid van het publiek. Het geweldige verhaal achter The Wall. De gigantische poppen die als antagonist tijdens bepaalde nummers werden gebruikt. Het voor Pink Floyd zo kenmerkende gigantische varken dat door het Gelredome zweefde. De anti-kapitalistische muziek en de zo realistische oorlogsbeelden. De band Venice als achtergrondzangers. De awesomeness of Roger Waters. De psychedelische, compleet briljante muziek. De uitvoering van Comfortably Numb, het mooiste dat ik ooit live gezien heb.

Het was voor mij ook een moeilijk moment. Ik had daar eigenlijk met mijn vader moeten staan. Niet met mijn beste vriendinnetje. Maar ik stond er niet met mijn vader. En dat werd pijnlijk duidelijk op het moment dat er beelden getoond werden waarop soldaten herenigd worden met hun kinderen (bijv. dit filmpje). In combinatie met de emotionele, heftige muziek werd me dat teveel en stroomde de tranen over mijn wangen. Ik zou willen dat ik zo blij zou kunnen zijn als ik mijn vader weer zou zien. De beelden toonden alles dat ik niet meer heb en eigenlijk ook nooit gehad heb. Het was ook een mooi moment om met zoveel emoties in je naar het mooiste nummer van Pink Floyd (Comfortably Numb) te luisteren. Heel bijzonder.

Ik voel me vereerd dat ik dit concert heb mogen meemaken en ik zal het nooit vergeten.