Zomerplannen

Met mijn SLR in mijn handen door een dierentuin struinen. Veel blijer dan dat kun je me niet maken. En dus wandelde, huppelde er dit weekend een blij meisje door Blijdorp dat na maanden haar SLR onder het stof vandaan had gehaald. Ik was vergeten hoe mooi foto's zijn, hoe fijn het is om foto's te maken, hoe je iemand anders gaat bekijken door een lens. Ik genoot en geniet nog na. 

Ik begon te denken over deze zomer. Over twee weken ben ik student-af. Voorgoed. Het einde van een hoofdstuk. Het begin van een heel nieuw boek. Ik moet een baan gaan zoeken, solliciteren. Dat ga ik ook doen, zeker, maar gezien de omstandigheden heeft het geen haast. Eerst moet ik rust nemen, ontstressen en vooral mezelf er van verzekeren dat het goed met me gaat. Pas dan ga ik solliciteren. Ik kijk uit naar het hebben van een baan, naar de regelmaat die het met zich meebrengt. 

Na maanden alleen maar werken en studeren (eerst stage met colleges ernaast, daarna fulltime scriptieschrijven) ben ik ook wel een beetje bang voor het zwarte gat. Pinkpop markeert voor mij het einde van mijn studie. Maar daarna? Daarna hoef ik niets meer. Echt helemaal niets. Ik vraag me af hoe ik daar op zal reageren, want dit ben ik niet gewend. Zelfs tijdens een zelf ingeroosterde vrije dag, spookten in mijn hoofd lijstjes van alles dat ik moest doen.

Maar ik ga niet in het zwarte gat komen. Ik ga deze tijd juist benutten om fijne dingen te doen die ik nog steeds niet gedaan heb. Mijn huis herinrichten. Geen grote dingen, maar wel in dergelijke mate dat er een duidelijke overgang zit tussen het studentenleven en het volwassen leven (hoewel het knalroze en limegroen gewoon op de muren blijft zitten, je kunt ook overdrijven). Eindelijk weer eens mijn museumjaarkaart gebruiken en musea bezoeken die ik al jaren wil bezoeken. 'De Welwillenden' lezen van Jonathan Littell en daarna HhhH kopen van Laurent Binet. Mezelf Spaans leren. Helaas heb ik geen geld voor een echte cursus, dus zal ik het moeten doen met boeken en cd's. Maar aan het einde van deze zomer moet mijn Spaans veel beter zijn dan het nu is. En, me verdiepen in fotograferen. Ik wil beter worden, de camera beter kennen dan ik mezelf ken, mezelf motiveren om hem vaker te gebruiken. Ik heb de mooiste steden van Nederland binnen handbereik, waarom doe ik er niets mee? 

Zomerplannen, ik maak ze ieder jaar weer om vervolgens een zomer lang achter mijn computer door te brengen. Wat ik dan doe? Dat vraag ik me ieder jaar weer aan het einde van de zomer af. Dit is mijn laatste vrije zomer ooit. En echt niet dat ik die zomaar voorbij laat gaan. Zomerplannen zijn er om uitgevoerd te worden en dat is precies wat ik ga doen!

Waar ik nu even heel blij van word

Vandaag gaan we het even hebben over de lichtpuntjes in mijn door donkere scriptie- en depressiewolken omgeven leven. De dingen waar ik blij van word, die me vrolijk maken, die het waard zijn om een blog aan te wijden. Nu zou het mooi zijn als ik het bovenstaande punt ook op dat lijstje zou kunnen zetten, maar helaas reken ik mijn bruine knuffelbeer niet tot 'the one you love'. Maar gelukkig is het ongeveer een keer per week wel van toepassing. Dat maakt veel goed. Anyway. Mijn lijstje van de dingen die mij op dit moment heel blij maken:

# Vriendschapsbandjes knopen. Niet de hippe 300-dollar-lookalikes, maar de ouderwetse modellen. Ontzettend meditatief en zorgt voor het instant-hippie gevoel. Mijn scriptie-pauzes bestaan niet meer uit Glee kijken, maar uit het obsessief knopen van gekleurde draadjes en kralen. Doe ik toch nog een beetje creatief.

# Nieuwe retro kinderfilms. De helft van de cast van How I Met Your Mother heeft besloten mij te verblijden met nieuwe films die mij herinneren aan mijn kindertijd. De eerste is 'The Smurfs'. Met Neil Patrick Harris en helaas ook de meest irritante chick uit Glee. Een smurfenfilm zonder Vader Abraham, wat wil je nog meer? En de trailer wekt instant verliefdheid op. De andere is 'The Muppets' (eenvoudige titels lijkt de key hier) met Jason Segel. Laat je niet afschrikken door de eerste paar minuten van de trailer, die zorgden er bij namelijk voor dat ik al snel op zoek was naar de dichtstbijzijnde emmer en het glazuur gillend van mijn tanden sprong. Maar hallo. Het zijn de Muppets. Daar kan het gewoon niet misgaan.

# Snoepkettingen. Als kind was ik dol op snoepkettingen, ook al beet je je tanden kapot op de veel te harde snoepjes. De laatste keer dat ik obsessed was door snoepkettingen was een vage, drugfilled avond, dus het werd tijd dat het imago van mij en snoepkettingen weer werd opgepoetst. Mijn moeder bracht vandaag uit het niets snoepkettingen mee en ze bleken de ideale scriptie-vreetkick-snack te zijn. En toen kwam Inge met het meest briljante idee: zelf snoepkettingen maken. Dus dit weekend vind je mij ronde nibbits en snoepsleutels aan een dropveter rijgend aan de keukentafel.

# Dat mijn scriptie een vlucht neemt en ik met trots kan zeggen dat hij in concept grotendeels af is. Uiteraard moeten er nog dingen aangepast worden, moet de helse literatuurlijst gemaakt worden (ik zweer het je, dat is meer werk dan een hele scriptie bij elkaar) en moet ik nog nadenken over een intelligente beantwoording van mijn onderzoeksvraag. Maar toch. Over twee weken moet hij klaar zijn en tussendoor doe ik nog even een tentamen, maar dat gaat helemaal goed komen. Hele positieve opmerkingen van je scriptiebegeleider krijgen helpt ook erg mee.

# Over tentamens gesproken. Op de dag dat het openbaar vervoer 24 uur plat ligt in Rotterdam heb ik mijn tentamen. In Rotterdam uiteraard. En dus heeft mijn moeder haar hand over haar hart gestreken en mag ik de auto lenen. Daar kijk ik nu al naar uit. Ik ben gek op autorijden, maar rijd vrijwel nooit. Het drama van geen eigen auto hebben. Dus een ritje Zuid-Limburg - Rotterdam staat voor mij gelijk aan een Route 66 roadtrip. Ik denk nu al na over de muziek en de snacks die ik mee ga nemen voor tijdens de onvermijdelijke file. Fun fun fun!

# Nog maar zeven dagen tot Amsterdam Open Air. Dansen in de zon met mijn liefsten, vieren dat mijn scriptie voorbij is, de liefste blogmeisjes knuffelen, ijsjes eten, nog meer dansen en het zonnetje op mijn bol. Ja, ik weet wel waar ik blij van word.

 

Het einde was nabij

Gisteren kreeg ik het schokkende nieuws te horen dat Het Einde Nabij Is. Dat vond ik toch een beetje vreemd nieuws. Daarom heb ik ook een paar puntjes van kritiek.

1. Ik vind het een beetje egoistisch van de Christenen dat ze ons niet even iets eerder hadden kunnen waarschuwen. En dan bedoel ik niet door een verward uitziende man met een kreukelig kartonnen bordje midden in een winkelstraat onverstaanbare leuzen te laten scanderen, maar echt waarschuwen. Met een mannetje op tv, zonder jurk, maar ons met een serieuze Bush-like blik en een daadkrachtige stem waarschuwt over het einde dat ons blijkbaar te wachten staat.

2.  Vandaag worden dus tweehonderd miljoen mensen gered. Het was fijn geweest als ik bij mijn geboorte even een boekje had gekregen met instructies. "Wilt u gered worden?" "Indien uw antwoord 'Ja' is, ga naar pagina 2." "Indien uw antwoord 'Nee' is, sla dit boekje dicht and live your life to the fullest." Nu heb ik vijfentwintig jaar lang niet geweten wat ik moest doen om gered te worden (want serieus: die bijbel is onbegrijpelijk) en nu is het te laat om nog een water-, aardbeving-, en vuurvrije bunker te maken. Of een ruimteschip, for that matter.

3. Wat gaan die Christenen eigenlijk doen zoals ze gered zijn? En wat moet ik me bij dat redden voorstellen? Het blijkt namelijk dat de doden ook gered worden. Wordt dat een soort real-life Dawn of the Dead? Zien we vannacht en morgenochtend (want uiteraard moeten we weer op de Verenigde Staten wachten voordat het echt gaat beginnen) allemaal zombies door onze straten wandelen? Lijken die door de lucht vliegen? Mensen die met gouden lichtstralen naar de hemel worden gebeamd? Ik vraag me af of meneer Camping daar over heeft nagedacht.

4. Tot 21 oktober wordt de aarde geteisterd door aardbevingen en overstromingen. What's new? Je zou toch denken dat God iets creatievers kan bedenken voor het sluitstuk van zijn carrière. En mocht dit echt zijn plan zijn, dan heeft hij zijn hand toch nu echt al verspeeld. Of zou hij met Japan ook een grote wiskundige misrekening hebben gemaakt? Net zoals meneer Camping in 1994? 

Hoe het ook zij, ik sta vannacht uiteraard naar de hemel te turen, wachtend op gouden lichtbeams en zwevende zombies. Het gebeurt niet vaak dat je Hollywood in je eigen provinciale stadje mee kunt maken.

Rest mij nog een vraag: hoe zullen al deze godvrezende, biddende, bibberende mensen zich op 22 oktober voelen als ze niet gered blijken te zijn, nog steeds op deze rottige aardbol vertoeven en er geen vuurbal in de buurt van de aarde gekomen is? Ik voorspel dat de Maya's er op 22 oktober opeens tweehonderd miljoen volgelingen bij krijgen en dat we rond 21 december 2012 weer dezelfde absurditeiten mee mogen maken.

De Paardenjongen

Source: nytimes.com

Voor iemand die vroeger heel erg graag boeken las, ben ik nu maar een awful lazy person geworden. Ik lees nog wel, maar met name tijdschriften. En als ik al boeken lees, dan heb ik ze vast al tien keer gelezen. Ik sta heel sceptisch tegenover nieuwe boeken, zeker als ze me niet binnen een seconde aanspreken. Dus toen Bestie mij twee boeken gaf, lagen ze zeker een maand of vier stof te vergaren voordat ik me er toe kon zetten ze te lezen. De eerste, Water voor de Olifanten van Sara Gruen bleek prachtig te zijn (alleen jammer dat het nu verfilmd is met Sparky Spark). Het andere boek liet ik nog wat langer in de kast liggen, en nu ik het eindelijk gelezen heb, heb ik daar heel veel spijt van.

De Paardenjongen is namelijk een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Het verhaal is geschreven voor Rupert Isaacson. Bij zijn zoontje Rowan wordt autisme vastgesteld. Rowan kan niet communiceren, verdwijnt in zijn eigen wereld, heeft onhandelbare driftbuien en is incontinent. Door twee bijzondere gebeurtenissen komt Rupert op het idee om samen met Rowan een reis naar Mongolië te ondernemen om daar te paard langs verschillende sjamanen te gaan. Het boek beschrijft deze reis.

Ik kan niet beginnen met omschrijven hoe mooi dit boek is. Het is leerzaam voor mensen die geen kennis van autisme hebben. Het is een reisverhaal dat je beleeft alsof je zelf in Mongolië was. Het allermooiste aan het boek vind ik echter de eerlijkheid en oprechtheid waarmee Rupert zijn verhaal neerzet. Hij geeft eerlijk toe dat hij soms wil schelden op Rowan, hem wil slaan, puur uit woede en machteloosheid. De schaamte die hij voelt als Rowan weer een van zijn driftbuien in het openbaar krijgt. De wanhoop en vreugde bij de pieken en dalen van Rowan's gedrag tijdens de reis. Maar uit het boek straalt ook de onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoon; een vader die een barre reis door Mongolië onderneemt om zijn zoon minder te laten lijden. Echt, ik kan het boek aan iedereen aanraden, het is prachtig!

Het reis is overigens ook gefilmd en verwerkt in de documentaire 'The Horse Boy'. Netwerk maakte een reportage over het verhaal.

Een halve Sarah

(source: little things)

Vandaag is het dan zover. Ik heb er vijfentwintig jaar naar toegeleefd, maar vandaag is de dag: ik ben 25 geworden!

Vroeger was 25 jaar voor mij een hele belangrijke leeftijd. Want, als ik 25 was, dan zou ik volwassen zijn. Dan was ik afgestudeerd, had ik een baan, een mooi huisje, een man en een kindje. Ja mensen, toen ik nog een tiener was, had ik duidelijk nog geen idee van het echte leven.

Laten we even de balans opmaken: afgestudeerd? Nog niet, al studeer ik met een beetje geluk wel over een maand af. Een baan? Zie punt 1. Dat mooie huisje is er nog niet, al ben ik best tevreden met waar ik nu woon. Een man? Soms, wanneer het mij en Complicated uitkomt. Een kind? Gelukkig niet. Dag ideaalbeeld. Daarentegen had ik toen ik jonger was, nooit kunnen bedenken dat ik ooit in de Randstad zou wonen, of - in dit geval - op mijn 25e verjaardag tijdelijk weer thuis zou wonen vanwege een depressie. In het ideaalbeeld had ik ook geen rekening gehouden met de geweldige vrienden die ik nu heb, alle leuke dingen die ik meemaak en het feit dat ik een tattoo zou hebben. Ik bedoel maar.

Dit neemt niet weg dat ik het ontzettend fijn vind om 25 te worden. Het klinkt ontzettend oud, maar het is voor mij wel de afsluiting van een kwart eeuw en van een heel ander leven. Ik ga dit jaar mijn studentenleven afsluiten, ik begin aan een hele nieuwe periode in mijn leven. Ik ga een depressie overwinnen en beter in het leven staan dan ooit tevoren. Ik ga de spoken van het afgelopen jaar (want eerlijk mensen, wat een klotejaar was dat) achter me laten en met een frisse lei beginnen.

Het mooiste verjaardagskado heb ik overigens al afgelopen vrijdag gehad, maar daarover een andere keer meer. Vandaag ga ik doorbrengen met mijn liefsten in een sushibar. Vandaag ga ik doorbrengen met ontzettend vaak op Facebook kijken (zie hierboven). Vandaag ga ik ook waarschijnlijk teveel uren doorbrengen in het gemeentehuis (maar daarover later meer). Maar vandaag ga ik vooral doorbrengen met mezelf, want hey, op mijn 25e mag ik er best nog wel wezen.