 |
| Source: nytimes.com |
Voor iemand die vroeger heel erg graag boeken las, ben ik nu maar een awful lazy person geworden. Ik lees nog wel, maar met name tijdschriften. En als ik al boeken lees, dan heb ik ze vast al tien keer gelezen. Ik sta heel sceptisch tegenover nieuwe boeken, zeker als ze me niet binnen een seconde aanspreken. Dus toen Bestie mij twee boeken gaf, lagen ze zeker een maand of vier stof te vergaren voordat ik me er toe kon zetten ze te lezen. De eerste, Water voor de Olifanten van Sara Gruen bleek prachtig te zijn (alleen jammer dat het nu verfilmd is met Sparky Spark). Het andere boek liet ik nog wat langer in de kast liggen, en nu ik het eindelijk gelezen heb, heb ik daar heel veel spijt van.
De Paardenjongen is namelijk een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Het verhaal is geschreven voor Rupert Isaacson. Bij zijn zoontje Rowan wordt autisme vastgesteld. Rowan kan niet communiceren, verdwijnt in zijn eigen wereld, heeft onhandelbare driftbuien en is incontinent. Door twee bijzondere gebeurtenissen komt Rupert op het idee om samen met Rowan een reis naar Mongolië te ondernemen om daar te paard langs verschillende sjamanen te gaan. Het boek beschrijft deze reis.
Ik kan niet beginnen met omschrijven hoe mooi dit boek is. Het is leerzaam voor mensen die geen kennis van autisme hebben. Het is een reisverhaal dat je beleeft alsof je zelf in Mongolië was. Het allermooiste aan het boek vind ik echter de eerlijkheid en oprechtheid waarmee Rupert zijn verhaal neerzet. Hij geeft eerlijk toe dat hij soms wil schelden op Rowan, hem wil slaan, puur uit woede en machteloosheid. De schaamte die hij voelt als Rowan weer een van zijn driftbuien in het openbaar krijgt. De wanhoop en vreugde bij de pieken en dalen van Rowan's gedrag tijdens de reis. Maar uit het boek straalt ook de onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoon; een vader die een barre reis door Mongolië onderneemt om zijn zoon minder te laten lijden. Echt, ik kan het boek aan iedereen aanraden, het is prachtig!
Het reis is overigens ook gefilmd en verwerkt in de documentaire 'The Horse Boy'. Netwerk maakte een reportage over het verhaal.
Het reis is overigens ook gefilmd en verwerkt in de documentaire 'The Horse Boy'. Netwerk maakte een reportage over het verhaal.
Ik heb het boek niet gelezen, maar de documentaire wel gezien. En als orthopedagoog kan ik er niet achter staan, omdat het kinderen en ouders valse hoop geeft over genezing van autisme. Want het is en blijft een pervasieve ontwikkelingsstoornis. En natuurlijk kunnen kinderen en ouders er beter mee leren omgaan, maar dat is het dan, helaas, ook.
BeantwoordenVerwijderen@Eline dat ben ik niet met je eens. Of het komt door de ouders zelf. Ik heb de documentaire zelf niet gezien, maar in het boek wordt tientallen keren herhaald dat het niet bedoeld is om autisme te genezen en dat autisme niet te genezen is. Dus mochten ouders die valse hoop krijgen, dan is het aan hun eigen 'dommigheid' te wijten. Misschien moet je het boek maar eens lezen, daar wordt het misschien duidelijker in uitgelegd dan in de documentaire.
BeantwoordenVerwijderenHet klinkt als een ontroerend verhaal, je maakt me nieuwsgierig.
BeantwoordenVerwijderenHet klinkt prachtig. Bedacht me net nog dat ik graag een mooi boek wilde lezen, je geeft me weer inspiratie!
BeantwoordenVerwijderenIk ben dit boek aan het lezen. Wat een ontroerend verhaal tot nu toe.
BeantwoordenVerwijderenIk heb de film ondertussen gisteravond met mijn lief gekeken, fijn. Het zette me aan het denken. Deze zomer wil ik graag het boek eens lezen :) Danku voor de tip!
BeantwoordenVerwijderenIk ben het boek momenteel aan het lezen. En Sanne het is precies zoals je het beschrijft. Een een woord een aanrader om ook te gaan lezen.
BeantwoordenVerwijderen