De Paardenjongen

Source: nytimes.com

Voor iemand die vroeger heel erg graag boeken las, ben ik nu maar een awful lazy person geworden. Ik lees nog wel, maar met name tijdschriften. En als ik al boeken lees, dan heb ik ze vast al tien keer gelezen. Ik sta heel sceptisch tegenover nieuwe boeken, zeker als ze me niet binnen een seconde aanspreken. Dus toen Bestie mij twee boeken gaf, lagen ze zeker een maand of vier stof te vergaren voordat ik me er toe kon zetten ze te lezen. De eerste, Water voor de Olifanten van Sara Gruen bleek prachtig te zijn (alleen jammer dat het nu verfilmd is met Sparky Spark). Het andere boek liet ik nog wat langer in de kast liggen, en nu ik het eindelijk gelezen heb, heb ik daar heel veel spijt van.

De Paardenjongen is namelijk een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Het verhaal is geschreven voor Rupert Isaacson. Bij zijn zoontje Rowan wordt autisme vastgesteld. Rowan kan niet communiceren, verdwijnt in zijn eigen wereld, heeft onhandelbare driftbuien en is incontinent. Door twee bijzondere gebeurtenissen komt Rupert op het idee om samen met Rowan een reis naar Mongolië te ondernemen om daar te paard langs verschillende sjamanen te gaan. Het boek beschrijft deze reis.

Ik kan niet beginnen met omschrijven hoe mooi dit boek is. Het is leerzaam voor mensen die geen kennis van autisme hebben. Het is een reisverhaal dat je beleeft alsof je zelf in Mongolië was. Het allermooiste aan het boek vind ik echter de eerlijkheid en oprechtheid waarmee Rupert zijn verhaal neerzet. Hij geeft eerlijk toe dat hij soms wil schelden op Rowan, hem wil slaan, puur uit woede en machteloosheid. De schaamte die hij voelt als Rowan weer een van zijn driftbuien in het openbaar krijgt. De wanhoop en vreugde bij de pieken en dalen van Rowan's gedrag tijdens de reis. Maar uit het boek straalt ook de onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoon; een vader die een barre reis door Mongolië onderneemt om zijn zoon minder te laten lijden. Echt, ik kan het boek aan iedereen aanraden, het is prachtig!

Het reis is overigens ook gefilmd en verwerkt in de documentaire 'The Horse Boy'. Netwerk maakte een reportage over het verhaal.

Een halve Sarah

(source: little things)

Vandaag is het dan zover. Ik heb er vijfentwintig jaar naar toegeleefd, maar vandaag is de dag: ik ben 25 geworden!

Vroeger was 25 jaar voor mij een hele belangrijke leeftijd. Want, als ik 25 was, dan zou ik volwassen zijn. Dan was ik afgestudeerd, had ik een baan, een mooi huisje, een man en een kindje. Ja mensen, toen ik nog een tiener was, had ik duidelijk nog geen idee van het echte leven.

Laten we even de balans opmaken: afgestudeerd? Nog niet, al studeer ik met een beetje geluk wel over een maand af. Een baan? Zie punt 1. Dat mooie huisje is er nog niet, al ben ik best tevreden met waar ik nu woon. Een man? Soms, wanneer het mij en Complicated uitkomt. Een kind? Gelukkig niet. Dag ideaalbeeld. Daarentegen had ik toen ik jonger was, nooit kunnen bedenken dat ik ooit in de Randstad zou wonen, of - in dit geval - op mijn 25e verjaardag tijdelijk weer thuis zou wonen vanwege een depressie. In het ideaalbeeld had ik ook geen rekening gehouden met de geweldige vrienden die ik nu heb, alle leuke dingen die ik meemaak en het feit dat ik een tattoo zou hebben. Ik bedoel maar.

Dit neemt niet weg dat ik het ontzettend fijn vind om 25 te worden. Het klinkt ontzettend oud, maar het is voor mij wel de afsluiting van een kwart eeuw en van een heel ander leven. Ik ga dit jaar mijn studentenleven afsluiten, ik begin aan een hele nieuwe periode in mijn leven. Ik ga een depressie overwinnen en beter in het leven staan dan ooit tevoren. Ik ga de spoken van het afgelopen jaar (want eerlijk mensen, wat een klotejaar was dat) achter me laten en met een frisse lei beginnen.

Het mooiste verjaardagskado heb ik overigens al afgelopen vrijdag gehad, maar daarover een andere keer meer. Vandaag ga ik doorbrengen met mijn liefsten in een sushibar. Vandaag ga ik doorbrengen met ontzettend vaak op Facebook kijken (zie hierboven). Vandaag ga ik ook waarschijnlijk teveel uren doorbrengen in het gemeentehuis (maar daarover later meer). Maar vandaag ga ik vooral doorbrengen met mezelf, want hey, op mijn 25e mag ik er best nog wel wezen.

What doesn't kill you, makes you stronger

Ik woon nu dus tijdelijk bij mijn moeder. Het voldoet hier aan de drie pedagogische R's (rust, reinheid - in mijn huis heb je op dit moment een zaklamp en een zeis nodig -, en regelmaat), ik heb iemand met wie ik kan praten en die in tijden van paniek kan relativeren en het leven is gewoon even heel gemakkelijk hier. Al komt dat uiteraard niet vanzelf, ik moet er ook hard voor werken. Naast dat ik iedere dag keihard zit te werken aan mijn scriptie en andere studieopdrachten (want ondanks alles is het nog steeds mijn missie om over een maand af te studeren), moet ik ook goed voor mezelf zorgen, iets dat ik in mijn eigen huis compleet vergat.

Thuis at ik vrijwel niet, of in ieder geval heel slecht. Koken deed ik niet meer voor mezelf en eigenlijk vond ik eten helemaal niet nodig. Ik heb al mijn hele leven lang een haat-liefde verhouding met eten. Ik probeer het op dit moment om te zetten naar een liefde-verhouding. Hoewel ik nog mijn momenten heb dat ik obsessief calorieën tel, eet ik nu wel gezonder en voedzamer dan ik in maanden heb gedaan. Een maaltijd overslaan is geen optie omdat mijn moeder iedere middag komt lunchen en we gezamenlijk avondeten. Ik moet nog steeds opletten dat ik genoeg calorieën en voedingsstoffen binnenkrijg, maar ik kom er wel. Ik mag in principe ook voorlopig geen alcohol meer drinken, en eigenlijk bevalt me dat prima. Ik kan gemakkelijk met mijn flesje water in een groep vol dronken mensen staan. Ik had het niet van mezelf verwacht, omdat ik altijd erg veel dronk, maar ik ben er trots op. Ook ben ik drastisch geminderd met roken.

Ook ben ik weer met sporten begonnen. Thuis deed ik vrijwel niets meer aan sport. Fitness is onbetaalbaar (helaas zitten er in mijn stad geen goedkope sportscholen) en door blessures waren andere sporten geen optie. Hardlopen betekende ook nog eens dat ik de straat op moest en dat deed ik ook liever niet. Hier is er echter veel meer ruimte. Ik ken hier geen mensen, wat de drempel om de straat op te gaan een stuk lager maakt. Ik heb mijn trainingsprogramma weer opgepakt en probeer drie keer per week te rennen. Daarnaast ga ik een of twee keer per week zwemmen. Hoewel ik van hardlopen niet kan ontspannen, is zwemmen het fijnste dat er is. En daarmee overwin ik ook langzaam mijn watervrees. Nog een pluspunt. Ik geef toe dat ik ook vooral sport om af te vallen, maar ik merk dat het ook goed is voor mijn doorzettingsvermogen, conditie en het gevoel dat ik weer iets bereikt heb.

Dan hebben we nog het emotie-gedeelte. Ik heb sinds kort gemerkt dat ik ontzettend gevoelig ben voor emoties van anderen. In een groep zijn, maakt me doodmoe omdat ik van iedereen emoties overneem. Heel vermoeiend. Ik wil nu absoluut niet claimen dat ik een of ander zweverig persoon ben. Het blijkt namelijk dat het een afweerreactie van mijn lichaam is: "Dit is nu even teveel, neem afstand." Na drie uur Koninginnedag was ik dan ook doodziek. Een treinreis is doodvermoeiend, om maar niet te spreken van colleges. Maar het grootste nadeel is dat ik vrijwel geen boeken meer kan lezen of series of films kan kijken. Emoties neem ik over, met het resultaat dat ik na het lezen van een paar pagina's in een boek doodmoe kan zijn of huilbuien krijg na het kijken van een aflevering van mijn favoriete serie. Nu duik ik dus in de boekenkast vol met mijn boeken van vroeger en lees ik kinderboeken. Of simpele chicklits. Gelukkig kwam ik deze post tegen op galadarling.com en staat mijn computer nu vol met films als Clueless, 10 Things I Hate About You, How To Lose A Guy In 10 Days, Bring It On en, my personal favorite What Happens In Vegas. Films dus waar ik vrolijk van word. 

Langzaam klim ik omhoog uit het depressieve dal. Ik kom er wel. Alleen, ik leef wel met de wetenschap dat ik dit waarschijnlijk voor de rest van mijn leven iedere drie tot vijf jaar weer opnieuw zal moeten meemaken. Het zij zo, daar is nu eenmaal niets aan te doen. Maar ik weet nu wel hoe ik er tegen moet vechten. Ik heb mijn (hele) slechte dagen, ik heb geweldige dagen. Ik draag de wetenschap dat ik geweldige vriendjes en vriendinnetjes heb, een heel fijn thuis waar ik altijd op terug kan vallen en de kracht en de wijsheid om er - met een beetje hulp - tegen te vechten. And what doesn't kill you, makes you stronger.

Kruidig bier

Ik ben een vrij gemakkelijke eter. Zolang je me geen exotische gerechten, ingewanden van dieren of vlees met het bot er nog in voorschotelt, eet ik alles. Er zijn dingen die ik minder lekker vind, maar ik zal niet zo snel gaan whinen dat ik iets niet lust. Op een uitzondering na: koriander (hence the exotische gerechten). Ik ben volgens mij de enige persoon op de hele wereld die echt absoluut walgt van koriander. Doe een klein mini-takje in het gerecht en ik eet het niet meer. Ik vind het zo vies dat ik er misselijk van word. Helaas zijn mensen die recepten ontwikkelen nogal fan van koriander, maar dat terzijde. In restaurants zeg ik dan ook altijd dat ik allergisch ben voor koriander, weet je tenminste zeker dat ze geen koriander in het eten stoppen.

Ik ben ook een redelijk makkelijke drinker. Hoewel ik een grote voorkeur heb voor thee, water en fruitsapjes, doe ik ook zeker niet moeilijk over bier. Sterk bier, witbier, donker bier, rosebier, festivalbier... You name it, I drink it. Je hoeft me er 's nachts niet wakker voor te maken, maar verder zal ik niet klagen. Op een uitzondering na: Wieckse Witte. Waar de meeste mensen in de zomer bereid zijn om een moord te plegen voor een groot, koud glas Wieckse Witte, word ik er veel minder blij van. Het is het enige bier dat ik nooit lekker heb gevonden, en ik kon niet verklaren waarom.

Een paar weken geleden ging ik met mijn moeder naar het terras. We hadden onszelf uitgeput met tassen slepen en heel veel winkels te bestormen, dus was het tijd voor een pauze. Het was warm en zonnig en mijn moeder wilde een biertje. Ik mag voorlopig geen alcohol meer drinken dus ik focuste me al helemaal op de ijskoude cola light die zometeen voor mijn neus gezet zou worden. Ze bekijkt de bierkaart, begint te lachen en leest voor: "In de smaak van Wieckse Witte herken je de zonnige combinatie van citrusschillen en een vleugje koriander".

En vanwege dit absurde idee van een stel bierbrouwers, zal ik dus nooit het genot kunnen ervaren van een ijskoud witbiertje op het terras na een lange, zware dag. (Nu zou ik een hele foute grap kunnen maken op basis van de naam van het bier en een Limburgs scheldwoord maar dat doe ik maar niet). Maar toch, Maastrichtenaren, jullie zijn bedankt! Koriander in bier, tss.

En uiteraard heb ik het meteen gecheckt (anders zou mijn theorie niets meer waard zijn): zo ver ik kan zien (en beoordelen) zit er in Wieckse Rose geen koriander (of er zit zoveel siroop in dat de koriander compleet weggevaagd is).

Thank the universe for scores

Van negen uur 's ochtends tot een uurtje of tien 's avonds, met wat Facebook-, lunch-, en wandelbreaks tussendoor, is de scriptie wat de klok slaat. Ik verdiep me in vreemde en minder psychologische theorieën over hindsight bias, ik probeer het verschil tussen het Amerikaanse en het Nederlandse rechtssysteem te begrijpen en ik wil ondertussen trouwen met Google Translate. 

Ik kan niet studeren zonder muziek, nooit gekund ook. Waar anderen afgeleid worden door muziek, word ik afgeleid door de stilte. Dus ook mijn Spotify draait overuren. Het duurde even voordat ik de goede muziek te pakken had. Het hele jaar ben ik mijn tentamenweken doorgekomen met chille muziek van bijvoorbeeld Radiohead, Eddie Vedder, Elbow en Eels. Maar nu begonnen de Engelse lyrics zich te vermengen met de Engelse artikelen die ik moet lezen, en ik kan je zeggen: dat levert een vreemde scriptie op. Deadmau5 bleek de ideale muziek te zijn maar aangezien de lieve man niet heel erg veel albums gemaakt heeft, kon ik op een gegeven moment ieder deuntje meebliepen. Ik gooide mijn iTunes vol met albums waarvan vooral mannen de hoezen leuk vinden. Helaas bleek er zelfs op de Sensation-albums nog hier en daar een vrouwtje mee te hijgen, en dat leidt dus ook af.

Maar eindelijk heb ik de perfecte scriptie-muziek gevonden (zeker zolang ik nog artikelen aan het lezen ben): scores en soundtracks van films! Negen van de tien keer instrumentaal, in veel verschillende genres en meestal ook nog eens fantastisch mooi. Dus nu bestormen Danny Elfman, Hans Zimmer, John Williams, Clint Mansell en Carter Burwell mijn Last.fm-charts. Ik kan de muziek aan iedereen aanraden! Hierbij een paar van mijn favorieten, met Spotify-link (geen Spotify? Go be ashamed of yourself!)

 

 

 

 

En om het af te leren: naar mijn mening de mooiste instrumentale soundtrack ooit gemaakt bij een van de beste (en naarste) films ooit gemaakt: Lux Aeterna van Clint Mansell.